Asıl mesele, farkında olmayanların bir gün kendi yaralarını başkasının yarasıyla birlikte görmeyi öğrenmesidir

Kırk beş yıllık acı dolu şiddet dalgasında bedel ödemeyen hiçbir toplumsal kesim kalmadı. En acısı da bedel ödeyip bunun farkında olmayanların varlığıdır. İnsan bazen kendi yarasını o kadar derin hisseder ki, yanındaki insanın kanayan yerini göremez hale gelir. Oysa bu ülke, son kırk beş yıldır tek bir yaranın değil, birbirine karışmış binlerce yaranın ülkesi oldu.

50 binden fazla insan öldü. Rakamlar soğuk durur kâğıt üzerinde. Ama her birinin bir annesi, bir çocuğu, bir eşi, bir köyü vardı. Yüz binden fazla insan yaralandı; kimisinin bedeni, kimisinin ruhu bir daha eski haline dönemedi. Yüz binlerce insanın köyleri yakıldı. Evleri, tarlaları, mezarlıkları, çocukluklarının kokusuyla birlikte kül oldu. Sonra o insanlar kentlerin gettolarına sürüldü. Orada da kayboldular. En acılı hikâyelerini kimseye anlatamadan, kimsenin duymadığı odalarda yaşadılar ve gittiler.

Binlerce insan faili meçhul cinayetlere kurban gitti. Gece vakti kapı çalındı, sabah ceset bulundu, dosya kapatıldı. On binlerce insan cezaevlerine girdi. Kimisi otuz yıldan fazladır hâlâ orada. Dışarıdaki dünya değişti,........

© Elips Haber