Bu nedenle barış mücadelesi, yalnızca üst düzey müzakerelerle sınırlı kalmamalı, tabandan yukarıya doğru yükselen, her bireyi kapsayan bir harekete dönüşmelidir.

Toplumlar, uzun süren çatışmaların yarattığı derin yaralarla karşı karşıya kaldıklarında, barış yalnızca bir arzu değil, varoluşsal bir zorunluluk haline gelir.

Özellikle tümüyle kutuplaşmış, güvenin aşındığı ve ortak bir gelecek tahayyülünün zayıfladığı yapılarda barış, olağan siyasal süreçlerin ötesinde bir anlam kazanır.

Barış ve barış mücadelesi, hiçbir iktidarın ya da örgütün genel ve özel siyasal çıkarlarına feda edilemeyecek kadar değerli bir şeydir.

Bu değer, soyut bir idealden ibaret değildir; somut acılar, kayıplar ve gelecek nesillerin kaderi üzerinde doğrudan etkilidir.

Barış talebi, normal bekleyişlerle ve sıradan taleplerle karşılanacak kadar önemsiz bir konu değildir.

Aksine, olağanüstü bir duruş, kararlı bir irade ve köklü bir dönüşüm gerektirir.

Bu dönüşümün gerçekleşebilmesi için barışın zamana yayılması değil, “hemen şimdi” sahiplenilmesi şarttır.

Aksi takdirde barış, sürekli ertelenen, pazarlık konusu yapılan ve nihayetinde siyasi hesaplara kurban edilen bir hayale dönüşür.

Barış, yalnızca şiddetin yokluğu anlamına gelmez.

O, aynı zamanda bireylerin ve toplulukların onurlu bir şekilde bir arada yaşayabilmesinin temel koşuludur.

Bu nedenle barış mücadelesi, herhangi bir aktörün kısa vadeli siyasal kazanımlarına, iktidar hesaplarına ya da örgütsel çıkarlara tabi kılınamaz.

Böyle bir feda etme işlemi, barışın özünü yok eder.

Çünkü barış, araçsal bir değer değil, kendi içinde amaç olan bir değerdir.

Bir toplumda barışın sağlanması, o toplumun birbirine karşı duyduğu güvenin yeniden inşasını gerektirir.

Bu güven ise, barışın birtakım siyasi pazarlıkların sonucu olarak değil, ilkesel bir duruş olarak kabul edilmesiyle mümkün olur.

Siyasi çıkarlar barışın önüne geçtiğinde, ortaya çıkan “barış” genellikle........

© Elips Haber