Geçen haftaki yazımızda Güney Kore’nin yaşadığı finansal kriz sonrasında hizmet gelirlerindeki sektörel çeşitlenme için kültür endüstrisini planlı bir yaklaşımla desteklediğini belirterek, ülkemizde de benzer bir anlayışın özellikle kültür alanında etkin olup olamayacağını sormuştuk. Hayal edin: her yıl 20 tane “Şıkıdım” tadında küresel hit, turnede 30 tane Fazıl Say, yepyeni müzeler, İstanbul Modern’e kardeş müzeler, küresel yıldızların Anadolu turneleri, Konya’nın (Mevlana) mistik bir merkez olması, antik gezi rotaları, Fransa Bisiklet Turu gibi beklenen Kırkpınar yağlı güreşleri, İtalyanları kıskandıracak opera festivalleri, Fransız-Çin mutfağını ağlattığımız gusto lezzet duraklarımız. Hoca kanatlandı demeyin. Asıl fantastik olan, saçma soruları sormaya cesareti olmayan etkili ve yetkililerin tuhaf durgunluğu.

 Güney Kore’nin kültür endüstrisi ve yumuşak güç

Güney Kore’nin Asya Krizi’nden tek çıkış yolu elbette popüler kültürü, film-şarkı üretimini  desteklemek değildi. Ancak ilave değer yaratmanın aracı oldular. G.Kore’nin yaratıcı endüstrilerinin kalitesi ve çekiciliği, Kore kültürüne yönelik küresel ilgiyi artırırken, G.Kore hükümeti de Hallyu’yu dış politika ve ekonomik stratejilerinin temel unsurlarından biri olarak destekledi. G. Kore örneği, kültürel varlıkların, ekonomik katma değer yaratmanın ötesinde, daha geniş stratejik hedeflere ulaşmak için nasıl etkin bir........

© Ekonomim