Her gün yeni bir zam ve vatandaşın çektiği sıkıntılara değinilen haberlerle uyanıyoruz. Her geçen gün alım gücünün azalmasıyla, emekli maaşının yetmediğinden ve eridiğinden bahsediyoruz.

Sokakta, çarşı, pazarda dolaşırken, esnafı da dinliyoruz. Herkes dertli. “Geçinemiyoruz” sitemini yüksek sesle dile getiriyorlar. Bir dokunsan bin ah işitiyorsun. Yok mu bir çaresi deniyor. Vardır elbet. İstenirse mutlaka bir çözüm bulunur.

Neredeyse asgari ücretin normal ücret haline getirildiği, kiraların maaşı geçtiği, mutfak masrafına para kalmadığı, faturalara dahi maaşı yetmeyen bir kesim var. Birçoğumuzun unuttuğu, acılarına, sıkıntılarına yer yer kulakların tıkandığı ve çaresizlik ile yalnız bırakılan engelli, dul ve yetimler…

En düşük engelli açılık sınırı altında

Asgari ücret 28 bin civarında. En düşük emekli maaşı ise 20 bin lira. Türk-İş’in mart ayında açıkladığı açlık sınırı 32 bin lirayı aşarken, yoksulluk sınırı ise 106 bin liranın üzerinde. En düşük engelli maaşı ise 5 bin 103 lira 34 kuruş.

Bir kafede oturduğunda; bir çay 60 TL, bir fincan kahve 150 TL olmuş. Emekli, engelli, dul ve yetim maaşı alan, kendini örselenmiş ve unutulduğunu söyleyen bir kesim. Bu vatandaşlar, bırakın bir çay bahçesinde bir fincan kahve içmeyi, hayata küsmüş ve temel insani ihtiyaçlarından dahi mahrum bırakılmış halde bir yaşam mücadelesi veriyor.

Bunca yoksulluk ve açlık sınırı altında kendisine reva görülen bu maaşlarla engelli, 65 yaş aylığı 6 bin lirayı aşan aylık alan 65 yaş ve üzeri vatandaş, dul ve yetim aylığı alanlar, yoksulluğun iliklerine kadar hissettirildiği zorlu hayat koşullarında ne yer, ne içer, nasıl yaşar? Hiç düşündünüz mü?

Engellinin hayata karşı ekonomik yoksullukla mücadelesi

Geçen gün esnafı dolaşırken, karşılaştığım engelli bir vatandaş ile sohbet ettim. Hikâyesi çok trajikti. Engelli arabasının önüne mendil ve yara bandı koymuş. Onları satmaya çalışıyordu. Mendillerden aldım ve ne istediğini sordum. “Su ve birkaç ekmek” dedi. Hemen fırından alıp........

© Ekonomim