Bir erkeğin ağzından bir kız için şöyle bir cümle duysanız ne hissedersiniz?

“O kız mindere çıkarsa biz çıkmayız. Abdestimiz bozulur.”

İrkilirsiniz, değil mi…

Önceki akşam bu cümleyi işittiğimde ben de irkildim.

Ama sonra hikâyenin devamı gelince sonunun iyi bittiğini gördüm ve rahatladım.

Bu cümle, şimdi anlatacağım hikâye içinde küçük bir ayrıntı

Bu cümleyi önceki akşam Mustafa Koç Spor Ödülleri töreninde işittik.

Ama anlatacağım hikâyenin içinde küçücük bir ayrıntı bu.

Anlattığımda siz de göreceksiniz.

Asıl hikâye, bu irkiltici cümleden çok daha önemli ve çok daha umut verici.

Yıllardır Koç Grubunun neredeyse bütün ödül törenlerine katılıyorum.

Yıllardır her törenden aynı duygularla ayrılıyorum.

Bu duyguyu iki ailenin ödüllerinde hissediyorum

100’üncü yılını dolduran bu grubun çok sağlam bir kültürü var.

Çok sağlam jüriler oluşturuyor.

Ve öyle insanlara ödüller veriyor ki salondaki herkes “Tam yerini bulmuş” diyor.

Bu duyguyu bir de geçen yıl Aydın Doğan Ödülü, kısa süre önce aramızdan ayrılan Prof. İoanna Kuçuradi’ye verildiğinde hissetmiştim.

“Fabrika Voleybol” adını ilk defa duyuyorum

Üç kişiye verildi ödül.

Bunlardan birincisi, Yaşam Boyu Spora Katkı Ödülü’ydü.

Voleybol Federasyonu Başkanı Mehmet Akif Üstündağ’a verildi.

Bu ülkeye voleybol sevgisini aşılayan, kadın ve erkek voleybol takımlarımızın büyük başarılar elde etmesini sağlayan, kadın voleybolcuları bütün saldırılara karşı aslanlar gibi koruyan ve bugün bu ülkede okullarda, ilçelerde on binlerce genç kızın voleybol oynamasını sağlayan insan.

Bütün bir millet olarak “Evet, ödül banko onun hakkı” diyebileceğimiz bir insan.

Önceki akşam bir şeyi daha öğrendim.

“Fabrika Voleybol” adı altında voleybol altyapı okulları açmışlar.

Benim gönlümün ödülü de ona.

Ve sonra biri Turhal’dan, öteki Gevaş’tan iki olağanüstü hikâye

Öteki iki ödülü alan iki sporcunun ise olağanüstü birer hikâyesi var.

Biri Tokat’ın Turhal, öteki Van’ın Gevaş ilçesinden iki millî sporcumuzun insanı gururdan ağlatan hikâyeleri.

Önce olimpik kategoride Yılın Sporcusu Ödülü’nü alan Nesrin Baş’tan başlayayım.

Tokat’ın Turhal ilçesinde, altı kız kardeşin beşincisi olarak dünyaya gelmiş.

Kızım, senin ellerin büyük. Güreşçi olmak ister misin?

Ortaokulda beden eğitimi dersinde voleybol oynarken öğretmeni ve güreş antrenörü Şenay Konaçoğlu, ellerinin büyüklüğünü görünce Nesrin’i yanına çağırıp şöyle demiş:

“Kızım, sen gel yanıma. Güreş yapmak ister misin?”

“Yapmak isterim ama ailem izin vermez” diye cevap vermiş.

Öğretmeni “Ben ailenle konuşur, ikna ederim” deyince Nesrin’in hikâyesi başlamış.

Tokat küçük yer, kadınlar güreş mi yapar?

Annesi “Ben evet derim ama bir de babasına sorun” diye cevap vermiş.

Devamını babasından dinleyelim:

“Karar almıştı. Nesrin benden habersiz başlamış zaten.”

İşte o andan itibaren zorluklar da başlamış.

“Bizim Tokat küçük bir yer.”

İlçede babasına gidip gelenler, “Kadınlar güreş mi yapar? Kadınlar spor mu yapar?” demeye başlamış.

“Bu spor biraz açık” diyenler olmuş.

Hatta babası izin vermediği için ilk müsabakasına gidememiş.

Nesrin o günleri şöyle anlatıyor:

“Çok ağlamıştım. Çünkü o zaman güreşi çok seviyordum ve güreşe gitmek istiyordum. Ama ‘Sana artık güreş yok’ demişti.”

Kız kardeşlerinin yardımıyla eve gizlice girip çıkıyor

Ama genç kız yılmıyor. Hatta inatlaşıyor.

“Her kadın yapıyorsa ben de yaparım” diyor.

Bunun sonucunda gizli gizli antrenmanlara gitmeye başlıyor.

“Mesela okuldan üçte çıkıyorduk, bizim dörtte antrenmanımız oluyordu. Biraz da karanlığa falan kalıyordum. Ablam kapıda bekliyordu. Gizli şekilde eve girip çıkıyordum.”

Ablası o günleri şöyle anlatıyor:

“Hani babam evdeyse, mesela mutfakta oturuyorsa biz mutfağın kapısını kapatıyorduk. Nesrin geçiyordu, ‘Ek dersten geldi’ diyorduk. Bu şekilde, yakalanmadan bir altı ay idare ettik babamızı.”

Babası ikinciliğini öğrenince kahveye gidiyor ve ne diyor?

İşte tam o günlerde ilk başarı........

© Ekonomim