Tarihsel bir paradoksun içine sıkışmış durumdayız. En kalabalık metropollerin sakinleri, emsalsiz bir bant genişliği ve kesintisiz bağlantıyla donanmış olanlar, en yüksek yalnızlık oranlarına sahip. Dijital çağın en büyük yanılgısı bu. Bağlantı, aidiyetin yerini tutar sandık. Tutmadı.

Bir toplum, milyonlarca insanı çok görünür ama gereksiz, çok bağlı ama hiçbir şeye değmeyen, her şeyden haberdar ama hiçbir şeyin içinde olmayan bir hâle getirdiğinde, yeni bir açlık doğurur. Bu, ilgi açlığı değildir. Gerekli olma açlığıdır. Yalnızlık ekonomisi işte bu açlığı buldu. Ve bugüne dek kazmayı vurduğu en zengin madeni keşfetti.

Bir arada yaşamak için birbirine muhtaç olan insanlar dağılınca, aidiyet de kendiliğinden yeşerdiği zemini kaybetti. Geriye devasa bir boşluk kaldı. Piyasa o boşluğu sevdi. Bağın koptuğu yerde açılan aralıkta, iştahla büyümeye başladı.

     Gece yarısı. Ekran parlıyor. “Seni özledik, bir süredir yoksun” diyor gelen bildirim. Onu bir insan yazmadı. Kimse de aslında sizi özlemedi.

O bildirim tek başına masum. Ama yanına böyle onlarcasını koyabiliriz. Belki tek tek hepsi zararsız. Ama toplandığında hepsi yalnızlıktan beslenen kocaman bir ekonomik pazar.

Yalnızlık üzerine çok şey yazıldı. Neredeyse hepsi aynı yerden tutuyor meseleyi. Bir his, bir eksiklik, içimizde onarılacak bir yara. Hissettiğimiz şey elbette gerçek. Ama o hissin kaynağı göğsümüzde değil, etrafımızda kurulu olan dünyada.

Yalnızlık başımıza gelmiyor. Üretiliyor. Arkasında da giderek büyüyen devasa bir ekonomi var. Adı da Yalnızlık A.Ş.

Modernite önce bağları söktü. Aileyi, komşuyu, mahalle esnafını. İnsanın hiçbir sebep yokken bile oturup muhabbet ettiği o “üçüncü mekânları” hız ve verimlilik adına gereksiz kıldı.

Tarihsel bir paradoksun içine sıkışmış durumdayız. En kalabalık metropollerin sakinleri, emsalsiz bir bant genişliği ve kesintisiz bağlantıyla donanmış olanlar, en yüksek yalnızlık oranlarına sahip. Dijital çağın en büyük yanılgısı bu. Bağlantı, aidiyetin yerini tutar sandık. Tutmadı. Teknoloji ile altyapı olanakları dramatik şekilde arttıkça, yüzlerce yıl boyunca bizi birbirimize bağlamış olan o görünmez yapı da sessizce çözüldü.

Bu bir tesadüf değil. Pazarın mantığı. Atomize insan, daha verimli bir tüketicidir. İhtiyacını komşusundan değil bir uygulamadan karşılar. Yardımı bir hizmet olarak satın alır. Dağılan her bağ, aslında bir gelir kapısıdır.

Bir arada yaşamak için birbirine muhtaç olan insanlar dağılınca, aidiyet........

© Ekonomim