Bakan mısınız yoksa gören mi? Kimimiz bin defa önünden geçtiği ayrıntıların zerre kadar farkına varmaz kimimiz de tek seferde tüm detayları görüverir. Peki ülke ya da birey olarak sahip olduğumuz değerlerin ne kadar farkındayız?..

Genelde sahip olduklarımıza değil sahip olmadıklarımıza odaklanıp onun yasını tutarız.

İyilere değil kötülere, güzelliklere değil çirkinliklere, yapılana değil yapılmayanlara, başarılara değil başarısızlıklara, sevince değil acıya, refaha değil sefalete, huzura değil savaşa, üretene değil üretmeyene odaklanırız ve bunu yaşam boyu bir alışkanlık haline getiririz…

Şarkılar, türküler, diziler bir anlamda ülkelerin aynasıdır.

Bizimkilere bir göz atalım hemen hepsi acı, keder, hüzün dolu. Dizler ise acıdan, şiddetten, avaz avaz bağırmaktan geçilmiyor!

Eleştirdiğimiz ne varsa en çok onları dinliyor, onları izliyor, onları yapıyoruz…

Yaşananlar, anlatılanlar, notalara ve karelere dökülenler hiç mi yaşanmıyor?Elbette yaşanıyor ama peki bizi mutlu edecek hiç mi bir şey yok?

Olup da dikkatimizi çekmeyen, yaşanıp da görülmeyen, bilinip de dillendirilmeyenler de var!

Keşke onlar da çok daha görünür olsa, en azından moral ve motivasyonunumuzu yükseltir ama çok zor!..

Hayata, puanlara, projelere, çalışanlara ve özellikle de öğrencilere bakarken ne olur renk körü olmayayım, sadece bazı renkleri görüp diğerlerini pas geçmeyelim.

Zayıf olan derslere hayıflandığımız kadar iyi derslerimiz için de onore olalım, onore edelim.

Kışın soğuna, yazın sıcağına hayıflandığımız kadar ilk ve sonbaharın güzellikleriyle de mutlu olalım.

Cebimizde beş para kalmadığındaki hesaplaşma kadar paramız olduğunda da aynı titizliği gösterelim.

Kazandığımız maçlardaki sevincin dozu da kaybettiğimiz maçlardaki öfke seli dozunda olmalı.

Kırık, dökük, viraneye dönüşmüş kareler kadar “bakın ben de varım” diyen el işi, göz nuru, vizyoner ürünleri de görelim.

Hayatımızı ne kadar dengelersek o kadar mutlu oluruz.

Ne polyonacılık oynayalım ne de karalar bağlayalım. Ne birini görmezden gelelim ne de diğerinin büyüsüne kapılalım, Ne en uzaklardakine odaklanıp burnumuzun dibindekileri görmezden gelelim ne de kendimizi minik dünyamıza hapsedip her şeyden uzaklaşalım…

Fark edelim, fark edilelim eleştirirken ki bonkörlüğümüzü takdir ederken de gösterelim.

Bir de bunu deneyelim ne kaybedebiliriz ki?..

© Eğitim Ajansı