Ήταν τέλος Απριλίου του 2005, μεσημέρι Μεγάλης Πέμπτης, όταν ο Πάνος Γεραμάνης μου τηλεφώνησε από το ραδιόφωνο της ΕΡΑ για να βρεθούμε σε ένα στέκι του στην Μιχαλακοπούλου, που πλέον δεν υπάρχει σήμερα.

Μετά από λίγη ώρα έφθασε με την βαριά μαύρη τσάντα του γεμάτη δισκάκια για να περάσουμε λίγη ώρα πίνοντας ούζο και απολαμβάνοντας νόστιμους μεζέδες.

Μισή ώρα αργότερα περνούσε τυχαία από την Μιχαλακοπούλου ο Λάκης Χαλκιάς με το αυτοκίνητο του, μας είδε και ήρθε στην παρέα μας.

Ήταν η τελευταία φορά που εγώ και ο Λάκης Χαλκιάς είδαμε τον καρδιακό μας φίλο Πάνο Γεραμανη.

Στον δρόμο για την εφημερίδα ο Πάνος Γεραμάνης με περπάτημα αργό και βαρύ, τον ακούω να λέει δίχως να έχει προηγηθεί κάτι συγκεκριμένο «το σκυλί στην πόρτα έγινε τσακάλι, φύγαν οι καλοί έμειναν οι άλλοι».

Αυτό το στιχάκι -ανήκει στον μεγάλο μας ποιητή Νίκο Γκατσο- το κράτησα στο μυαλό μου αλλά δεν του έδωσα σημασία.Αργότερα όμως...

Φτάνοντας στα ΝΕΑ στην Μιχαλακοπούλου 80, στον 4ο όροφο στο καλλιτεχνικό τμήμα συναντήσαμε ελάχιστους συναδέλφους στα γραφεία.

Κάποια στιγμή ο Πάνος Γεραμάνης σηκώθηκε από το γραφείο του, πλησίασε έναν έναν τους συναδέλφους του, τους αγκάλιασε, τους φίλησε -κάτι που δεν είχε ξανακάνει πότε- και αποχώρησε γιατί θα έφευγε με την σύζυγό του Ναυσικά για την Αγιά της Πάργας όπου θα περνούσαν τις Άγιες μέρες του........

© EFSYN