Πριν προλάβουμε να μάθουμε πώς κλίνεται το ρήμα «μένω», γνωρίζαμε τι σημαίνει «φυγή». Εκείνη την άγρια, παιδική και αθώα κίνηση του βλέμματος που δεν αντέχει να σταθεί πουθενά για πολύ. Ολα ήταν ένα παιχνίδι κι ας το είχε αρχίσει κάποιος άλλος ήδη πριν από εμάς για εμάς.

Θυμάμαι ένα απόγευμα, έξω έβρεχε. Ημουν πολύ μικρή, οι γονείς μου ήταν στο μέσα δωμάτιο κι εγώ στο σαλόνι, είχα απλώσει τις ζωγραφιές μου στο πάτωμα. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω ένα σπίτι αλλά μετά αυτό το σπίτι άρχισε να μοιάζει περισσότερο με καράβι, γι’ αυτό και ζωγράφισα από κάτω κύματα. Ενα ωραίο χρωματιστό καράβι, με αυλή, πόρτα και παράθυρα στη θάλασσα.

Κάποια στιγμή ένιωσα για πρώτη φορά τη σιωπή ως παρουσία σχεδόν υλική να πέφτει πάνω στα έπιπλα,........

© EFSYN