Χαιρόσουν να είσαι στην παρέα του. Ομιλητικότατος, ελκυστικός, αιρετικός. Σπάνιος γιατρός, αλλά, πρωτίστως, σπάνιος άνθρωπος. Αιώνιος ταξιδιώτης, τόσο στον χώρο των ιδεών όσο και στον κρίσιμο τομέα της λαϊκής υγείας. Πρωτοπόρος [διότι είχε σθένος], με αξίες αδιαπραγμάτευτες, κόντρα στην εξουσία των νοσοκομείων, φανατικός πολέμιος των γιατρών που είχαν «έφεση» στα «φακελάκια», επέλεξε να φύγει από την πρωτεύουσα και να πάει στο Νοσοκομείο Χανίων -μετά την ίδρυση του ΕΣΥ- όπου και διέπρεψε καθιερώνοντας τη λειτουργία παιδιατρικής αναισθησιολογικής μονάδας, πολύτιμης και επιδραστικής για τις επόμενες γενιές.

Ο διευθυντής του Αναισθησιολογικού Τμήματος στο Νοσοκομείο Χανίων, Γιώργος Νικήτας, εδώ και λίγες μέρες δεν είναι μαζί μας. Η Παλιά Πόλη των Χανίων θρηνεί γι’ αυτήν την απώλεια του ανθρώπου που ανακάτευε με τον πιο απλό και γοητευτικό τρόπο όλους τους επισκέπτες της πανέμορφης αυτής πόλης, καλώντας τους, με τον τρόπο του, σε ατέρμονες φιλοσοφικές και πολιτικές-ιατρικές συζητήσεις.

Επρεπε να έχεις πολλά εφόδια για να τολμήσεις να συμμετάσχεις σε αυτού του είδους τις συζητήσεις. Αριστερός από κούνια στο Αγρίνιο· σύντομα παρέβλεψε τις ντιρεκτίβες του κόμματος και κουβαλώντας μια σκηνή στην πλάτη γύρισε όλη την Ευρώπη, γράφοντας ταυτόχρονα βιβλία που εκλαΐκευαν την επιστήμη της Ιατρικής βοηθώντας σημαντικά τους νέους φοιτητές. Πανηγύρι [επιστημονικό, άμα τε και ηδονκό] αυτός ο άνθρωπος.

Η μανία του για επαφή με τους ανθρώπους τον ώθησε να αποκτήσει μια πανσιόν [«Τερέζα»] στην Παλιά Πόλη, μια τελείως ανοιχτή υποδομή, όπου μπορούσε να κοιμηθεί ο κάθε άστεγος, ο κάθε κεραυνοβολημένος από τα κακά αναπάντεχα της τουριστικής, ας πούμε, περιπέτειας της ζωής. Γενναιόδωρος απέναντι στους πάσχοντες, πολλές φορές εις βάρος των δικών του αναγκών, δεν δίσταζε να δανείζει κόσμο χωρίς καμία απαίτηση επιστροφής των χρημάτων του.

Ενας οξυνούστατος άνθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες και μεγάλη δεκτικότητα, με τις δύο κόρες του (Ιωάννα και Μαρίκα - ειλικρινή συλλυπητήρια!) στο πλευρό του, παρότι γνώριζαν τον αναρχικό, αλλά τόσο τρυφερό χαρακτήρα του. Ευτύχησα να τον γνωρίσω πριν από περίπου είκοσι πέντε χρόνια· έκτοτε βρισκόμουν κάθε καλοκαίρι στα Χανιά, μαζί με την ευφυώς σαρκαστική παρέα του, όπως ήταν ο ψυχίατρος Γιώργος Κοκκινάκος, πρωτοστάτης στην αποασυλοποίηση του Ψυχιατρικού Κέντρου Χανίων, ο ιδρυτής της «Ιθάκης» και του ΟΚΑΝΑ, απεξαρτησιολόγος, καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Φοίβος Ζαφειρίδης, ο συνάδελφος στα «Χανιώτικα Νέα» Γιάννης Λυβιάκης, ο Πέτρος Ζορντός, αιώνιος μπάρμαν του μπαρ «Φαγκότο», ο κύριος Γιάννης, ιδιοκτήτης του ιστορικού καφενείου «Μελτέμι», δίπλα στο «Φαγκότο» και στο Ναυτικό Μουσείο, και άλλοι [και πολλές άλλες].

Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος ατύχησε στα (έξι;) τελευταία χρόνια της ζωής του να υποστεί σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο του αφαίρεσε τη δυνατότητα ομιλίας. Σε ποιον; Σε αυτόν που δεν έβαζε γλώσσα μέσα του, που σπάνια συναντιόταν με τη σιωπή και που, όμως, ο λόγος του ουδένα ενοχλούσε, όσο ακράτητος κι αν φαινόταν ενίοτε. Πριν από αυτήν την ατυχία είχε άλλη μανία: να αγοράζει ερείπια πέτρινα σπίτια και να τα ανοικοδομεί [η μανία της δημιουργίας] με συνεπή παραδοσιακό, άμα τε και σύγχρονο, αρχιτεκτονικό τρόπο.

Δεν παύουν οι σπάνιοι άνθρωποι, όσο χαλεποί κι αν είναι οι καιροί.

© EFSYN