Εγραψα χτες, με τη συμπλήρωση μιας εβδομάδας ιμπεριαλιστικού πολέμου στον Περσικό και ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, πως «παρά την αναμφισβήτητη υπεροπλία των επιτιθέμενων και τις δυσανάλογα βαριές απώλειες αξιωματούχων και αμάχων, όλα δείχνουν ότι το Ιράν είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής στον πρώτο γύρο της σύρραξης.

Οχι φυσικά γιατί μπορεί να νικήσει στρατιωτικά την ισχυρότερη υπερδύναμη του πλανήτη –αυτό είναι αδύνατο–, αλλά γιατί (...) κατάφερε να ακυρώσει στην πράξη τα αμερικανικά σχέδια για έναν γρήγορο και αποφασιστικό πόλεμο, μεταφέροντας τη μάχη σε όλες σχεδόν τις υποτελείς στην Αμερική μοναρχίες της περιοχής και μετατρέποντας έναν υποτίθεται ολιγοήμερο αγώνα σε έναν μαραθώνιο φθοράς και αντοχής, αυξάνοντας κατακόρυφα το πολιτικό και οικονομικό κόστος για όλους και πρωτίστως για τις ίδιες τις ΗΠΑ». Θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω αυτή τη θέση μου, χρησιμοποιώντας σκόπιμα αποκλειστικά αμερικανικές πηγές.

1) Το Ιράν κατάφερε το αδύνατο: να αχρηστεύσει τις περισσότερες αμερικανικές βάσεις στον Περσικό. Οι New York Times, αναλύοντας δορυφορικές φωτογραφίες, επιβεβαίωσαν στις 5 Μαρτίου ότι έχουν πληγεί κρίσιμης σημασίας ραντάρ και συστήματα δορυφορικών επικοινωνιών στο αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν, στη βάση αλ-Ουντέιντ του Κατάρ, στις βάσεις Αριφτζάν και Αλί αλ-Σάλεμ στο Κουβέιτ, στην αεροπορική βάση «Πρίγκιπας Σουλτάν» της Σαουδικής Αραβίας και στις βάσεις αλ-Ραουίς και και αλ-Ντάφρα των Εμιράτων. Παράλληλα, δορυφορικές εικόνες επιβεβαιώνουν την «τύφλωση» συγκεκριμένων πολυδιαφημισμένων συστημάτων αεράμυνας μέσω της καταστροφής σίγουρα τριών και ίσως τεσσάρων πανάκριβων ραντάρ των αντιπυραυλικών συστοιχιών THAAD: ένα AN/FPS-132 στην Ουμ Νταλ του Κατάρ και τρία AN/TPY-2 στην Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα – γεγονός που πιθανότατα εξηγεί τη συγκριτική ευκολία με την οποία οι περσικοί πύραυλοι τρυπούν, σε μεγαλύτερα του αναμενόμενου ποσοστά, τις αμερικανικές και ισραηλινές «ασπίδες».

2) Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των Τραμπ και Χέγκσεθ για το αντίθετο, Αμερικανοί και Ισραηλινοί αντιμετωπίζουν ήδη πολύ σοβαρές ελλείψεις σε πυραύλους για τα συστήματα THAAD και Patriot, αλλά και σε πυραύλους Tomahawk. Η Washington Post ανέφερε συγκεκριμένα ότι πηγές στο Πεντάγωνο προειδοποιούν ότι τα αποθέματα «όπλων ακριβείας» και «προηγμένων βλημάτων αναχαίτισης», «στερεύουν ταχύτατα», γεγονός που προκαλεί «ένταση και παράνοια» στους κόλπους της πολιτικο-στρατιωτικής ηγεσίας. Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν: ένα ιρανικό drone Shahed-136 στοιχίζει 20-30.000 δολάρια, ενώ οι δυο-τρεις πύραυλοι που χρειάζονται για την κατάρριψή του στοιχίζουν εκατομμύρια και συχνά αποτυγχάνουν! Ο Τραμπ μάλιστα κάλεσε τους επικεφαλής μεγάλων πολεμικών βιομηχανιών στον Λευκό Οίκο και τους πίεσε να αυξήσουν την παραγωγή, αλλά εκείνοι φέρονται να σήκωσαν τα χέρια ψηλά: με τους σημερινούς ρυθμούς παραγωγής θα χρειαστούν χρόνια για να αντικατασταθούν – ιδίως αν ληφθεί υπόψη το νέο κινεζικό εμπάργκο στις εξαγωγές σπανίων γαιών.

3) Σε πολιτικό επίπεδο, είναι πλέον σαφές από δεκάδες δηλώσεις και δημοσιεύματα πως τα ιρανικά αντίποινα έχουν προκαλέσει τεράστια αναταραχή στο εσωτερικό των απολυταρχικών, σκοταδιστικών και εν πολλοίς τεχνητών κρατών του Κόλπου, οι ελίτ των οποίων επί δεκαετίες πάχαιναν από τα πετροδολάρια, ενώ ο (αραβικός και εν γένει μουσουλμανικός) κόσμος καιγόταν γύρω τους από τις αμερικανικές και συμμαχικές «επεμβάσεις» σε Λίβανο, Ιράκ και Αφγανιστάν, αλλά και τους τηλεκατευθυνόμενους «εμφυλίους» στη Συρία, τη Λιβύη, την Υεμένη, τη Σομαλία και το Σουδάν - χώρια η συνεχιζόμενη γενοκτονία της Παλαιστίνης. Οι Σαουδάραβες και οι λοιποί μονάρχες του Κόλπου επαναπαύτηκαν στην ψευδαίσθηση της (αδρά αμειβόμενης) αμερικανικής παρουσίας και προστασίας. Τώρα όμως που οι φλόγες έφτασαν στην πόρτα τους και παρά την προσεκτική (ώς τώρα) επιλογή στόχων από το Ιράν, που φροντίζει να χτυπάει σχεδόν αποκλειστικά εγκαταστάσεις που σχετίζονται με αμερικανικά στρατιωτικά ή ενεργειακά συμφέροντα, οι χώρες του Κόλπου «ξύπνησαν» και διαμαρτύρονται δημόσια γιατί οι ΗΠΑ μετέτρεψαν ολόκληρη την περιοχή σε πεδίο μάχης, χωρίς καν να τους ρωτήσουν, και γιατί καλούνται αυτοί να προστατέψουν τις ακριβοπληρωμένες βάσεις που υποτίθεται πως χτίστηκαν για τη δική τους προστασία... Το γεγονός δε ότι οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους ρίχνουν όλο το βάρος στην προστασία του γενοκτονικού Ισραήλ προφανώς δεν βοηθά.

4) Ομως μακράν η μεγαλύτερη επιτυχία του Ιράν είναι οικονομική και συνίσταται στη χαρακτηριστική (και απολύτως προβλέψιμη) ευκολία με την οποία οι δυνάμεις του «σφράγισαν» τα Στενά του Ορμούζ, μπλοκάροντας πρακτικά με μια χούφτα φτηνά drones το 20-30% της παγκόσμιας αγοράς πετρελαιοειδών και LNG και εκτοξεύοντας στα ύψη τις παγκόσμιες τιμές των καυσίμων. Μερικά επιλεκτικά χτυπήματα σε συγκεκριμένα δεξαμενόπλοια και φορτηγά που επιχείρησαν να περάσουν τα Στενά ήταν αρκετά ώστε τα ασφάλιστρα να φτάσουν σε δυσθεώρητα ύψη και οι γίγαντες των θαλάσσιων μεταφορών, όπως η Maersk, να διακόψουν κάθε δραστηριότητα. Φυσικά, οι Πέρσες φρόντισαν να χτυπήσουν και συγκεκριμένα διυλιστήρια, λιμάνια και εγκαταστάσεις σε διάφορες χώρες, όχι για να καταστρέψουν πραγματικά τις υποδομές, αλλά για να δείξουν στους γείτονες ότι μπορούν να το κάνουν (μόνοι τους, ή σε συνεργασία με τους Χούθι της Υεμένης), αν εκείνοι συνεχίσουν να υπηρετούν δουλικά τους Αμερικανούς.

5) Ο Τραμπ, στην απελπισία του, βγήκε προχτές και υποσχέθηκε ότι αφενός το αμερικανικό κράτος θα αναλάβει την ασφάλιση όλων των πλοίων που θα επιχειρήσουν να περάσουν από τα Στενά, και αφετέρου –το κυριότερο– θα διατάξει «αν χρειαστεί» τον αμερικανικό στόλο να συνοδεύσει τα δεξαμενόπλοια! Ηταν, ίσως, η μεγαλύτερη τερατολογία από όλες - και τον διέψευσε αμέσως το ίδιο το Πεντάγωνο: λόγω γεωγραφίας και μορφολογίας των ακτών, κανένας στόλος δεν είναι σε θέση να προστατεύσει όχι τα δεξαμενόπλοια, αλλά ούτε καν τα δικά του σκάφη από τις ιρανικές επιθέσεις. Γι’ αυτό και η «υπέροχη αρμάδα», παρ’ όλη την τρομερή δύναμη πυρός της, κρύβεται ακόμα πίσω από τα βουνά του Ομάν και περιορίζεται στους βομβαρδισμούς από μακριά ιρανικών «τρομοκρατικών στόχων»- ανάμεσά τους και τουλάχιστον 13 νοσοκομεία και πέντε σχολεία, με τα γνωστά φρικιαστικά αποτελέσματα.

Φυσικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει σημασία αν το ιρανικό κράτος καταρρεύσει ή αν οι Φρουροί της Επανάστασης, που όπως λέει το όνομά τους προετοιμάζονται επί δεκαετίες γι’ αυτόν τον πόλεμο, ξεμείνουν από πυραύλους. Κάτι τέτοιο όμως μοιάζει απίθανο. Αντίθετα, όπως είπε πριν από λίγες μέρες ο κορυφαίος ίσως ειδικός στην αεροπορική ισχύ και την πολιτική βια, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο Ρόμπερτ Πέιπ, η αεροπορική εκστρατεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ «έχει ήδη αποτύχει» και ο Τραμπ έχει αυτοπαγιδευτεί, νομίζοντας («κόντρα στο βάρος της Ιστορίας») ότι αυτός ελέγχει τον ρυθμό της κλιμάκωσης, ενώ κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε από τον αέρα και κάθε βόμβα «εισάγει πολιτική στον στόχο της... στρέφοντας την κοινωνία ενάντια στον επιτιθέμενο»...

© EFSYN