Μοιράσου στο facebook

Μοιράσου στο linkedin

Μοιράσου στο whatsapp

Σε μια συγκυρία που έχουμε κλιμακούμενη αποδυνάμωση κάθε είδους διεθνών δεσμεύσεων και ιδιαίτερα του καθεστώτος για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, η συζήτηση –και ζήτηση– για τους μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (SMRs) φουντώνει, θέτοντας εκ των πραγμάτων το ερώτημα: πόσο κοντά είμαστε σε ένα κύμα ευρείας διάδοσης των πυρηνικών όπλων;

Βεβαίως, προς το παρόν γίνεται λόγος για χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, δηλαδή ως εναλλακτικής για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Αυτή η χρήση όμως δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη διεύρυνση του αριθμού των χωρών που θα έχουν δυνάμει πυρηνικές δυνατότητες, δηλαδή για «λανθάνουσες πυρηνικές δυνάμεις».

Σε ένα τέτοιο διεθνές πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το δικό της «πυρηνικό δίλημμα» και, παρότι δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί επισήμως κυβερνητικό ενδιαφέρον να συμμετάσχει η χώρα στη διεθνή τάση για χρήση πυρηνικής ενέργειας, οι ενδείξεις είναι ότι η «ουδετερότητα» μάλλον εγκαταλείπεται…

Υποβλήθηκε το αίτημα για την ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής για την ενεργειακή ανθεκτικότητα

Μπαράζ αιτήσεων για συνταξιοδότηση: «Το φαινόμενο δεν έχει ακόμα κορυφωθεί»

Ενας SMR δεν μπορεί απλά να μετατραπεί σε πυρηνικό όπλο – δεν είναι ο αντιδραστήρας που κάνει τη βόμβα. Για να αποκτήσει ένα κράτος πυρηνικά όπλα απαιτούνται παραγωγή υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου ή πλουτωνίου κατάλληλου για πυρηνικά όπλα, εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ή επανεπεξεργασίας, μεταλλουργική βιομηχανία, μέσα μεταφοράς, μηχανισμοί πυροδότησης και –προφανώς– πυρηνικός σχεδιασμός. Ο κατάλογος μοιάζει μακρύς και απαιτεί πολύ χρόνο, αλλά τα κίνητρα γίνονται διαρκώς και πιο ελκυστικά. Αυτά τα προαπαιτούμενα υπόσχονται πολλά παράπλευρα οφέλη: ενίσχυση της βιομηχανίας (κατασκευές, μεταλλουργία, μεταφορές), απόκτηση εργατικού και επιστημονικού προσωπικού υψηλής ειδίκευσης, φτηνή ενέργεια.

Ομως, αποκτώντας πυρηνικούς αντιδραστήρες,........

© EFSYN - Ελληνική οικονομία