Yakup Karbuz yazdı: Bir Labirentte Kaybolmanın Otobiyografisi
Canlı Yayın Tekrarları
Popüler Kültür Tiyatro Sinema Müzik
Yakup Karbuz yazdı: Bir Labirentte Kaybolmanın Otobiyografisi
Yakup Karbuz · 12 Kasım 2026 • 4 Dakika 58 Saniye · 0 yorum
Konuşmalarımda Oscar kazanmış yazar deyip duruyordum. Çünkü onunla tanıştığımdan beri kendimi adeta bir filmin içinde hissediyorum. 2026 Nobel Edebiyat Ödülünü alan Anne Carson’dan söz ediyorum. Onun romanları üzerine yazmak, okumak kadar cesaret işi.
Deli cesaretiyle anlatmaya koyuluyorum.
Antik dönemin hikâyeleri ile günümüzün varoluş sancıları arasında gidip gelen, erotizmin tam içinden geçip aşkın doruklarında soluk soluğa kaldığınız, arada bir yağmurlu sokaklara, elinizde bir fincanla bakarken kendinizi bulduğunuz olağanüstü bir okuma deneyiminden söz edeceğim. Bunu yaparken, yazarın, Kırmızının Otobiyografisi ve Kocanın Güzelliği romanlarını iç içe geçirip zihnimin kıvrımlarında yolculuğa çıkacağım.
Kendimi bir labirentin ortasında kaybolmuş gibi hissettim. Kolay okunan ama bir o kadar da okurunu yerden yere çarpan bir yazar Carson. Bugüne kadar neredeyse hiçbir metin, hiçbir yazar beni bu denli bilinmezlerin içine hapsetmemişti. Karanlık tarafımla yüzleşmek durumunda kaldığımı da itiraf etmek zorundayım. Yazar bunu çok iyi yapıyor. İçinin karanlığında gezinirken sizi fark ettirmeden o labirente doğru çekiyor. Tiksinerek bakacağınız bir anın ya da anlatının karşısında kendinizi heyecanlanırken bulabiliyorsunuz mesela. Aldatan Koca ve ona tutkuyla aşık kadın arasındaki hastalıklı ilişkinin ya da Herakles ve Geryon arasındaki o tanımı çok zor aşk. Her iki romanda da bir hesaplaşma söz konusu. Aslında geçmişe dönüp yazıyor Carson. Onun yüzleşme süreci, sizi de hikâyelerinize doğru yolculuğa çıkarıyor…
“Onu öperken, seni seviyorumla, eskinin sevinçleri ve ayrılıkları içinden akıp kayboldu kocanın…”/Kocanın Güzelliği
Anne Carson, pek çok insanın kendinden bile gizlediği ya da anlatmaktan çekindiği, yüzleşmekten köşe bucak kaçtığı duyguları ve anılarını çekip alıyor geçmişten. Bugüne taşıyor. Muhtemelen aldığı eğitimin de etkisiyle antik dönemler, efsaneler, filozoflar da arka planda eşlik ediyor söylenenlere. İfadelerine büyüleyici, destansı havayı katan bu mudur bilmiyorum. Belki de bu yüzden Jung’un bilinç ve bilinçdışı arasında tarif ettiği o karanlık geçişleri hatırlıyorum. Carson, okuru yalnızca karakterlerinin hikâyeleriyle değil, kendi bastırılmış anlatılarıyla da karşı karşıya bırakıyor.
Heyecan verici bir okuma deneyiminden söz ediyorum. Eski metinlerdeki gibi şiirsel bir anlatım ama şiir değil. Romansı diyebilirim. Belki romans desem daha mı doğru olur?
“…Yine bir cumartesi sabah ve yine ben gülüyorum ve sen ağlıyorsun…”/Kırmızının Otobiyografisi
Bir pazar sabahı 04.27’de beni uyandıran ve kitabın sayfaları arasında kaybolmama neden olan neydi? diyor, sorup........
