Ömer Turan yazdı: Bir Gecenin İçindeki Yaz
Canlı Yayın Tekrarları
Popüler Kültür Tiyatro Sinema Müzik
Ömer Turan yazdı: Bir Gecenin İçindeki Yaz
Ömer Turan · 12 Kasım 2026 • 3 Dakika 34 Saniye · 0 yorum
Bir gencin odasına girip kendi gençliğinize rastlayabilirsiniz. Bunun için kapıda biraz ciddiyet bırakmak gerekebilir.
Mehmet Fırat Pürselim’in Papirüs Yayınları’ndan çıkan Kıyıya Paralel romanında geçmişe böyle giriyoruz: konuşmaya pek istekli olmayan bir gencin karşısında, gençliğinin sözcüklerini yeniden bulan bir yetişkinle…
Yıllar sonrasından geliyor ses; o yazın tuzu daha kurumamış anlatıcının ağzında. İlk sayfalarda okurla kurulan yakınlıkta duyuyoruz romanın canlı dilini. Okura yüksekten seslenmeden, sandalyesini biraz yakına çekerek konuşuyor Pürselim.
Hatırlamanın eğri büğrü yolları da açılıyor o sırada; bir düşüncenin ötekini çağırmasıyla, yarım kalan bir cümlenin başka yerden sürdürülmesiyle…
Gündelik konuşmanın her çeşidine yer var burada. Argo, hukuk kitaplarındaki sözlerle yan yana yürüyor; futbol konuşmaları aşka, belgesellerdeki anlatıcının sesi arkadaş topluluğuna karışıyor. Sözcük oyunlarıyla uzayan takılmalar arasında kendini düzelten, anlattığına karşı çıkan bir ses duyuyoruz. Parantezlerde birden kolumuza giriyor anlatıcı; az önce söylediğine yeniden bakarken bugünün sözcüklerini de taşıyor o yıllara… Hatırlayan yetişkinle hatırlanan gencin dili birbirine karışıyor. Bu rahatlıkla kimi şakalar gereğinden fazla uzuyor. Yine de anlatıcı, kendini beğenmiş biri olarak kalmıyor gözümüzde. Kendi korkaklığıyla, kıskançlığıyla ve çok okumuş olmaktan duyduğu üstünlük duygusuyla da alay ediyor anlatıcı; geçmişe dönmenin utancını da duyuyoruz dilinde.
Karadeniz kıyısındaki Arakus da bu dilin huyunu edinmiş…
Deniz kokusuna lunaparkın yağ kokulu gürültüsü, kahvelerin çekişmesi ve kasabanın herkesi izleyen bakışı ekleniyor. Yazlık yerin ferahlığına sürekli bir sıkışmışlık karışıyor böylece… Reklam dilinin taklit edildiği bölümlerde bankacılıkla kabadayılık aynı cümlede buluşurken, güven veren sözleri güvenilmez kişilerin ağzından duyuyoruz. Pürselim’in ince alayı, kasabayı sevimli bir kartpostala dönüştürmüyor.
Güldüğümüz yerde bir başkasının korkusunu da hissediyoruz. Takma adların çokluğunda bile seziyoruz kasabanın insanları yargılama alışkanlığını… Adını öğrenmeden........
