Murat Duman yazdı: M. Sadık Aslankara’nın Közde Yürümek Romanı Üzerine
Canlı Yayın Tekrarları
Popüler Kültür Tiyatro Sinema Müzik
Murat Duman yazdı: M. Sadık Aslankara’nın Közde Yürümek Romanı Üzerine
MD Murat Duman · 2 Kasım 2026 • 4 Dakika 48 Saniye · 0 yorum
M. Sadık Aslankara yazınımızın usta kalemlerinden. Alakarga Yayınları etiketiyle raflardaki yerini alan son romanı Közde Yürümek, her yönüyle bir Aslankara yapıtı. Karakterleri konuşturmasındaki ustalık, kurgu ve dil zenginliği, toplumsal yapımızın çürüyen yanlarına, gerektiği yerlerde ‘zülfü yâre’ dokunarak soktuğu çomaklar… Alıştığımız ve sevdiğimiz Aslankara üslubu.
Közde Yürümek, bir mahallenin ve o mahallede yetişmiş insanların hikâyesinden yola çıkıyor. Sarayköy, Saraykent’e dönüşürken yalnızca evler, sokaklar, yapılar değişmiyor; insanların birbirleriyle ilişkileri, geçmişe bakışları, hayattan beklentileri de değişiyor. Eski bir dünyanın yerini yenisi alıyor. Peki, geçmiş dediğimiz şey, sadece geride bıraktığımız bir zaman dilimi mi, yoksa bugün yaptıklarımızı anlamlandırmak için dönüp dönüp başvurduğumuz bir kılavuz mu?
Romanın anlatıcısı, bir zamanların gazeteci-yazarı; hayatını pek de yoluna koyamamış, içkiyle başı dertte bir adam. Eski arkadaşı Nedim’in çağrısıyla Saraykent’e geliyor. Nedim artık mahalleden tanıdıkları o eski delikanlı değil; zenginleşmiş, güçlenmiş, çevresinde sözü geçen bir iş insanına dönüşmüş. Üstelik anlatıcıdan kendi başarı hikâyesini yazmasını istiyor. Anlatıcı, tam da bir Aslankara roman karakterinden beklenileceği üzere, bu isteğe karşı durmak yerine Nedim’in çevresinde kendine bir yer açma hevesine kapılıyor. Daha başlarda, Nedim’in sunduğu olanakları gördüğünde şöyle düşünüyor:
“Ulan benim bu adamı mutlaka kapmam gerekiyor. Artık danışmanı mı olurum, iletişim koordinatörü mü, basın sözcüsü mü, müşaviri mi ne boksa, ama yapışmalı, bir daha asla ondan kopmamalı.”
Bu sözleri okuyunca, karaktere kızmak yerine, Aslankara’nın topluma tuttuğu aynalardan yansıyan çürümenin-çözülmenin yakıcı gerçeği ile yüzleşiyor okur. Aslankara’nın yapıtlarında anlatıcıya dışarıdan bakıp hüküm vermek kolay değil. Bir yandan onun fırsatçılığına gülüyoruz, bir yandan da bu davranışın hiç yabancısı olmadığımızı düşünüyoruz. Güçlü olanın yanında yer alma, onun sunduğu olanaklardan yararlanma, sonra da bu yakınlığı başarı ya da akıllılık diye açıklama… Anlatıcı, Nedim’in hikâyesini yazmakla kalmayacak; bir bakıma kendi hikâyesini de onun etrafında yeniden kurmaya çalışacak. Böylece romanın temel çelişkilerinden biri ortaya çıkıyor: Anlatıcı, eleştirdiği düzenin dışında değil, tam ortasında duruyor. Kendi çıkarı söz konusu olduğunda söyledikleriyle yaptıkları birbirinden ayrılabiliyor.
Burada Aslankara’nın anlatıcı tercihi üzerinde biraz durmak gerekiyor. Roman, olup bitenleri tarafsızca aktaran, olayların üzerine güvenli bir mesafeden yorumlar yapan bir anlatıcıya yaslanmıyor. Tersine, anlatıcı kendi zaaflarını,........
