6736, 7143, 7326 ve son olarak 7440 sayılı ka­nunlarla dört kez tekrarla­nan bir imkândan binlerce şirket yararlandı: kasada gö­ründüğü halde fiilen bulun­mayan nakdi ve ortaklardan alacak hesaplarındaki ger­çek dışı bakiyeleri, yüzde 3 vergi ödeyerek kayıtlardan temizleme hakkı. Bu düzelt­meyi yapan şirketlerin büyük kısmı, farkı doğrudan gider ya­zıp özkaynağını eritmek yeri­ne “296 – Geçici Hesap” adı ve­rilen bir bekletme hesabında tuttu; böylece finansman gider kısıtlaması, örtülü sermaye ve devirde zarar mahsubu gibi öz­kaynak oranına bağlı hesapla­malarda daha sağlıklı görünen bir bilanço sundular. Danıştay 3. Dairesi’nin 18 Haziran 2026 tarihli kararı (E.2024/4503, K.2026/3120) ise bu beklet­me stratejisinin arkasında sa­nılandan büyük bir risk bulun­duğunu gösterdi: geçen hafta YMM-köşe yazarı Abdullah To­lu’nun da yazdığı gibi, 296 he­sabındaki tutarı geçmiş yıl kâ­rından mahsup ederek kapatan şirketler, Danıştay’a göre örtülü değil açık bir kâr dağıtımı yap­mış sayılıyor — ve stopaj bor­cuyla karşı karşıya kalıyor.

Peki farklı durumdaki şirket­ler bu karar karşısında ne yap­malı?

296 hesabını geçmiş yıl kârıy­la kapatmış ama henüz incelen­memiş şirketler için risk ne ka­dar somut?

Tarhiyat gelmiş ve dava aşa­masında olanlar için karar ne anlama geliyor?

296 hesabını hâlâ bilanço­sunda bekleten, henüz hiçbir işlem yapmamış şirketler için hangi alternatifler var?

Kararın gerekçesi gerçekten bu kadar sağlam mı, yoksa itiraz edilecek bir zayıf halka var mı?

Kanun 296’yı öngörmedi, şirketler 296’yı seçti

Kasa affı kanunlarının hiçbi­rinde “296 hesabı” adı geçmi­yor. Kanun yalnızca düzeltme­nin yüzde 3 vergiyle yapılabi­leceğini söylüyor; kaydı hangi hesapta tutacağınızı söylemi­yor. Şirketler iki seçenekle kar­şı karşıya kaldı: farkı doğrudan 689 – Diğer Olağandışı Gider ve Zararlar hesabına yazıp özkay­nağı bir kalemde eritmek — ki bu bazı şirketleri borca batık­lık sınırına yaklaştırabilirdi — ya da........

© Dünya