Avrupa uzun yıllardan beri rekabetçilik sorunuyla baş etmeye çalışıyor. Rekabet gücünü artırma hedefiyle çok sayıda strateji belgesi uygulamaya kondu. Ancak rekabetçilik yalnızca daha rekabetçi şirketler yaratma meselesi değil.

İSO’nun "Türkiye'nin 500 Bü­yük Sanayi Kuruluşu-2025" araştırmasının en büyük ikinci 500 kuruluş sonuçları da açık­landı. Bu sonuçlar da sanayi şir­ketleri üzerindeki yüksek fi­nansman maliyetleri baskısı­nı teyit etti. Türkiye’de izlenen makroekonomik politikalara paralel olarak sanayi şirketleri­nin finansal dayanıklılıklarının iyileştirilmesi tabii ki gerekiyor. Ancak bu ihtiyaç ekonomi politi­kasından anlaşılanın neredeyse tamamen para politikasına sıkış­mış olduğu saptamasını da göl­gelememeli. Faiz, enflasyon ve döviz kuru elbette önemli. Ancak üretim yapısına ilişkin daha te­mel sorular da var.

Aslında bu sorunlar sadece Türkiye’ye özgü de değil.

İki rapor, iki perspektif

Avrupa uzun yıllardan beri re­kabetçilik sorunuyla baş etmeye çalışıyor. Maastricht sonrasın­da rekabet gücünü artırma hede­fiyle çok sayıda rapor hazırlandı, strateji belgesi uygulamaya kon­du. Delors Beyaz Kitabı, Lizbon Stratejisi, Sapir Raporu, Avru­pa 2020, Letta ve Draghi rapor­ları ve Rekabetçilik Pusulası gi­bi birçok girişim aynı soruyu ele aldı. Avrupa neden küresel eko­nomide geriliyor ve bu gidiş na­sıl tersine çevrilebilir? Bütün bu girişimlerde vurgu farkı olsa da benzer teşhisler yapıldı ve ben­zer politikalar önerildi.

Ancak arka arkaya gelen bu ra­porlar bekleneni vermedi.

Delors’un Beyaz Kitabı’nın üzerinden 30 yıldan fazla bir sü­re geçti. Demek ki geleneksel si­yasetin ekonomi politikası so­runu çözemiyor. Bütün bu çalış­malar Avrupa'nın rekabetçilik meselesini neoliberal paradig­ma içinde ele aldı. Çözüm, piya­saların daha etkin işlemesinde, düzenleyici engellerin kaldırıl­masında sermaye piyasalarının bütünleştirilmesinde, işgücü piyasalarının reformunda, gir­di........

© Dünya