Soğuk Savaş’ın sona ermesin­den sonra ulus dev­letin ömrünü ta­mamladığı üzerine çok tartışma yapıl­dı. Küreselleşme­nin sınırları anlam­sızlaştıracağı, eko­nomilerin birbirine bağlanmasının sa­vaşları önleyeceği ve ulusla­rarası kuruluşların zamanla devletlerin yerini alacağı, hat­ta millî egemenlik kavramının geçmişte kaldığı ileri sürüldü.

Aradan geçen zaman bu bek­lentilerin çok büyük bir bölü­münü doğrulamadı.

Sınırlar ortadan kalkma­dı. Devletler etkisizleşmedi. Uluslararası kuruluşlar kriz­leri önleyemedi. Karşılıklı ekonomik bağımlılık savaşla­rı sona erdirmedi. Tam tersi­ne enerji, teknoloji, gıda, su ve tedarik zincirleri büyük güç mücadelesinin yeni araçlarına dönüştü. Değişen ise devletin karşılaştığı tehditlerin ve kul­lanmak zorunda olduğu araç­ların niteliği oldu.

Bugün Ukrayna’da toprak için savaşılırken, Gazze’de uluslararası hukuk etkisiz ka­lırken, Avrupa yeniden silahla­nırken ve ülkeler stratejik sek­törlerini korumaya çalışırken ulus devletin sona erdiğini söy­lemek mümkün müdür?

Mümkün değildir. Asıl tartı­şılması gereken ulus devletin yaşayıp yaşamaması değil, na­sıl yaşaması gerektiğidir. Bu­gün bir ülkenin sınırlarının korunması tek başına yeterli değil. Siber alanını, enerji kay­naklarını, iletişim altyapısını, verisini, üretim kapasitesini ve toplumsal bütünlüğünü koru­ması gerekiyor. Güvenlik yal­nızca ordularla değil; teknolo­jiyle, ekonomiyle, bilimle ve eğitimle sağlanıyor. Bu neden­le çağdaş ulus devlet yalnızca askerî bakımdan değil; ekono­mik, teknolojik, kültürel ve bi­limsel bakımdan da gelişmiş olmak zorunda.

Güçlü ulus devlete duyulan ihtiyaç arttı

COVID-19 salgını sırasın­da toplumların ilk başvurdu­ğu kurum uluslararası şirket­ler veya küresel örgütler değil, kendi devletleri oldu. Sınırla­rı devletler kapattı, sağlık sis­temlerini devletler yönetti, aşıları devletler temin etti ve ekonomik destekleri yine dev­letler sağladı. Rusya-Ukrayna savaşı başladığında enerji gü­venliğini sağlamaya çalışan da vatandaşlarını tahliye eden de savunma........

© Dünya