Geçen hafta yazımızı bir soruyla noktalamıştık: Resulullah (s.a.v) hayatında kaç kez çocuk dövmüştür?

Ama burada üzerinde asıl durmamız gereken şey şu: Hiç dövmemiş olması mı, yoksa nasıl bir sevgi dili kurduğu mu?

O’nun (s.a.v) hayatında çocuklar, “düzeltilecek bir proje” değil; “rahmetle muamele edilecek bir emanet”ti. Bozuk ya da bozulmuş bir projeyi düzeltmeye çalışır, düzeltme ümidiniz kaybolursa da buruşturup çöpe atarsınız. Kendi hatamızdan dolayı bozulan proje yine bizim ellerimizle yok olur. Ancak çocuklar birer nesne değildir, candır.

Ne gariptir ki kendi çocuğunun İslami halinden memnun olmayan aileler, evlerine dinsiz bir misafir gelse Tanrı misafiri diyerek bütün güzellikleri o misafirin önüne serer. Bu bizim kültürümüzde vardır ve eleştirilecek bir şey değildir. Peki, aynı şeyi çocuklarımıza da yapsak? Onlara da bir yabancıya gösterdiğimiz gibi özen göstersek fena mı olur?

Çocuklarımıza bu gözle yani emanet gözüyle bakarsak inanın ki çok şey değişecek. Ha, “Emanettir işte! Ben onu korumak........

© Doğruhaber