Kâbus gibi bir hafta geçirdik. Önce Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde, sonra Malatya’da sonrasında Mersin’de derken henüz birinin şokunu atlatmamışken ard arda yaşanan olaylar bizleri derinden etkiledi.

Aslında bu yaşananlar, sıradan “münferit olay” olarak geçiştirilemeyecek kadar ağır ve düşündürücüdür. İçinde bulunduğumuz toplumsal iklimin sessiz ama derinden çürümesini gözler önüne seren acı bir tablodur.

Gençlerin, kendi yaşıtlarına ve kendilerini eğiten insanlara karşı böylesine acımasız saldırı gerçekleştirebilmesi, sadece bireysel bir sapmanın sonucu değildir. Burada daha derin, daha yaygın ve daha sistematik bir sorunla yüz yüzeyiz.

İnsan nasıl bu kadar yabancılaşır? Kendine ve çevresine karşı bu denli kopuş nasıl mümkün hale gelir? Yeterince sevmedik mi yoksa çocuklarımızı? Onları yalnızlığa ve boşluğa ittik farkında olmadan.

Şiddet ne yazık ki giderek normalleşen bir unsur haline geldi. Televizyon ekranlarında ve dijital platformlarda “kahramanlık” kisvesi altında sunulan şiddet içerikleri, genç zihinleri farkında olmadan şekillendiriyor. İyilikle kötülüğün sınırları bulanıklaştırılıyor. Güç, çoğu zaman merhametin değil, zorbalığın yanında konumlandırılıyor. Bu durum da özellikle kimlik arayışı içindeki gençler için son derece tehlikeli bir........

© Doğruhaber