Gürültünün alkışlandığı, en çok konuşanın haklı sanıldığı bir çağda yaşıyoruz.

Herkes konuşuyor. Herkes kendisini anlatıyor. Herkes haklı olduğunu ispat etmeye çalışıyor. Sosyal medyada, iş hayatında, aile içinde, hatta en yakın dostluklarımızda bile yüksek sesle konuşmak bir güç göstergesi hâline geldi.

Neden sustuğumuzda kendimizi açıklamak zorunda hissediyoruz? Neden bir tartışmadan çekildiğimizde “yenildiğimiz” düşünülüyor? Neden her söze cevap vermeyi, her haksızlığı düzeltmeyi ve herkesin bizi anlamasını sağlamak zorundaymışız gibi yaşıyoruz?

Belki de artık hepimizin yeniden öğrenmesi gereken bir gerçek var:

Her sessizlik kaybetmek değildir. Her uzaklaşma vazgeçmek değildir. Her görmezden geliş de umursamazlık değildir.

İnsan hayatı boyunca pek çok mücadele veriyor. Kimi zaman ekmeği için, kimi zaman ahireti için, kimi zaman ailesi ve sevdikleri için mücadele ediyor. Fakat bütün bunların içinde belki de en zor mücadele, insanın kendisini kaybetmeden yaşayabilmesi.

Çünkü dışarıdaki mücadelelerden daha yorucu olan, insanın kendi içinde verdiği savaştır.

Bazen bir söz söylenir ve insan cevap vermek ister. Haksızlığa uğradığını düşünür, kendisini anlatmak ister. Saatlerce konuşur, açıklamalar yapar, karşısındaki insanın gerçeği görmesini bekler.

Ama her zaman sonuç değişmez.

Çünkü bazı insanlar gerçeği anlamak için değil, kendi doğrularını kabul ettirmek için dinler.

İşte tam da o noktada susmak gerekir.

Bazen susmak, öfkeye yenilmemektir. Kırıcı sözlerin esiri olmamaktır. Birkaç dakikalık öfkenin, yıllarca taşınacak bir pişmanlığa dönüşmesine izin vermemektir.

İnsan bazen sesini yükselterek değil,........

© Doğruhaber