On beş yıl önce nice zorlukların, yoklukların, örselenmiş yılların ardından tevekkül edip bir TV kurmak için azmedenler, birilerinin hep yalan yanlış propaganda ile, kötü niyetli algılarla manipüle ettikleri bir davanın hakikatini “doğrusu kaynağından bilinsin” diye ekrana taşıyorlardı. Ne bütçeleri vardı ne de arkalarında kalabalık bir destek. Ellerinde sadece bir niyet vardı: "Bu ses duyulsun." O niyet, bugün on beşinci yılını dolduran bir mirasın ilk tuğlasıydı.

Bilenler bilir, başlangıç hiç kolay olmadı. Sadece maddi sıkıntı değil, bazen daha ağır bir yük: insanların önyargısı. "Bunlar ne anlar ekrandan" diyenler oldu. "Bu iş onlara göre değil" diye küçümseyenler oldu. Kimi zaman kameraların ışığı sönerken içeride bir teknik ekipmanın arızası, o günün en büyük derdiydi. Ama tuhaf bir şekilde, o yoklukların içinde bir bereket vardı.

Kaç gece geç saatlere kadar montaj masasının başında uyuklayan gözler oldu, kimse bilmez. Herkes “ne kadar reklam geliriniz var?” diye sorarken nerede ne dualar alındığını yalnız Allah biliyordu.. O celle celalühü, her seferinde bir kapı açtı, bir el uzattı, bir yüreğe tıkladı ve ona "ben varım" dedirtti. İşte bu kanalın gerçek sermayesi, stüdyo değil, o gönüller oldu.

Çok ilginç tepkiler vardı. Bir defasında telefon açan........

© Doğruhaber