“.. Ve şüphesiz Allah, kendi dinine yardım edenlere, mutlaka yardım edecektir. Şüphesiz ki Allah, çok üstündür, çok güçlüdür.

Onlar, kendilerine yeryüzünde iktidar verirsek namazı kılar, zekâtı verir, iyiliği emreder ve kötülükten sakındırırlar. İşlerin sonu Allah'ındır.” (Hac: 40-41)

Bu ayetteki “mekkennâ” ifadesine bu ülkede siyasetle alakalı olarak çok telaffuz edilen “iktidar vermek” diye meal verilince âyet daha kolay anlaşılıyor. Ayrıca Yusuf aleyhisselâma devlet yönetiminde verilen makam ve yetki gibi Zülkarneyn aleyhisselâma verilen ihtişamlı hükümdarlık için de yine aynı kelimenin kullanılması “imkân vermek, sağlamlaştırmak” anlamıyla “iktidar” kavramına uygun düşüyor.

Tabi, Kur’an-ı Kerim’de; yönetime gelmek, yetkilendirmek, güç ve otorite vermek manasında; imamlık, mülk, hüküm, sultan, tevellî gibi başka ifadeler de var.

Mesela şu ayette “iş başına gelmek” meâlinde “tevellâ” ifadesi geçmiş:

“Dünya hayatına dair konuşması senin hoşuna giden, pek azılı düşman iken, kalbinde olana Allah'ı şahid tutan, işbaşına geçince, yeryüzünde bozgunculuk yapmaya, ekin ve nesli yok etmeye çabalayan insanlar vardır. Allah bozgunculuğu sevmez.” (Bakara: 204-205)

Yukarıdaki iki ayet, iki farklı tutuma işaret ediyor.

Birincisinde Allah’ın dinine yardım edenlerin, iktidara gelince namaz, zekât ve iyiliği emir kötülüğü nehiy gibi bir çaba ve gayretlerinden........

© Doğruhaber