Bir ülkenin geleceğini merak ediyorsanız fabrikalarına değil, beşiklerine bakmalısınız. Çünkü sallanmayan beşik, yarın sallanmayacak bir geleceğin de habercisidir.

Şimdi 50-60 yaşına gelip de çocukluğunda, mahallesinin çocuk sesiyle dolu olduğunu hatırlamayan var mıdır?

Haylazı, tembeli, sümüklüsü, muzibi, üstü başı yırtık, pasaklı olanı..

Top oynarken evlerin camlarını kıranı, birbirini yere atanı, bahçenizdeki meyveleri yolanı, tavuğunuzu çalanı..

Öğretmenin artık illallah edip de “ne olur bunu göndermeyin ben, onu sınıfta bırakmayacağım” dediği halde sınıfın yaramazlık maskotu çocukları.

Komşunun kullanmadığı arsasını arkadaşlarıyla futbol sahasına çevirdiği için aileler arasında kavgaya sebep olan çocuklar.

Ramazan Ayında teravih namazında caminin arka saflarını doldurup tüm dikkat dağıtma hünerlerini sergileyen uslanmaz çocuklar..

Ne olursa olsun o günlerin en güzel sesi çocuk cıvıltısıydı.

Şimdi gerilim filmi gibi korkunç ölü sessizliği üzerinde mezar taşı gibi duran telefon ekranlarında adeta “coğrafyanın ruhuna Fatiha” yazıyor.

Artık metruk binalar haline gelen okullar, kurslar, çocuk parkları, oyun alanları..

Çocuk ayakkabılarının rasgele savrulu olmadığı cami girişleri..

Çocuktan vazgeçmeyi kimden öğrendi bu toplum diye sormaya gerek yok. Narsizm kıvamında egoyu, enaniyeti, bencilliği kimden öğrendiyse ondan aldı.

Çocuğu zahmet olarak görmeyi kim........

© Doğruhaber