Dünya, belki de tarihinin hiçbir döneminde bugünkü kadar hızlı yaşamadı. Haberler saniyeler içinde kıtaları dolaşıyor, görüntüler birkaç dakika içinde milyonlarca insana ulaşıyor, acılar bir tuşla evlerimize kadar giriyor. Fakat bütün bu hız, beraberinde unutkanlık felaketini de getirdi. Artık acıyı da sevinci de çok çabuk unutuyoruz.

Bir zamanlar insanların hafızasına kazınan olaylar yıllarca konuşulurdu. Bugün ise dünyanın öbür ucunda bir şehir yerle bir oluyor, binlerce çocuk hayatını kaybediyor, vicdanları sarsacak görüntüler ekranları kaplıyor; birkaç gün sonra ise sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi aynı ekranlar yeni bir magazin haberiyle, yeni bir tartışmayla, yeni bir gündemle doluyor...

Acılar bitmeden, acılar tam olarak hissedilmeden gündemin değişmesi, çağımızın en büyük trajedilerinden biri haline geldi.

Gazze bunun en görünür örneğidir.

Aylar boyunca bombaların altında yaşamaya çalışan çocukları gördük. Hastanelerde anestezi yapılmadan kesilen kollar, bacaklar gördük. Evladının başsız bedenini taşıyan babaları izledik. Enkazların arasında annesini arayan çocukların çığlıklarını duyduk. Açlığın bir silah hâline getirildiğine, suyun bile insanlardan esirgendiğine şahit olduk.

İnsanlığın en büyük imtihanlarından biri de tam burada başladı. İlk günlerde milyonlarca insan meydanlara çıktı. Dualar edildi, gözyaşları döküldü, sosyal medya hesapları aynı........

© Doğruhaber