Bazı acılar sadece can almakla kalmaz; insanlığın aynasını da kırar.

Gazze, uzun zamandır sadece bombaların düştüğü bir şehir olmaktan çıkıp vicdanların sınandığı bir coğrafyanın adına dönüştü. Orada yaşanan yıkımın binalardan daha çok insanlığın adalet iddiası, hukuk söylemi ve merhamet tasavvuru olduğunu söylemek iddialı bir cümle olmaz.

Çünkü Gazze’deki soykırım, yıkım, açlık ve ölümler bütün hızıyla devam ederken gündemimizi başka şeyler meşgul etmeye başladı ve Gazze vicdanlarımızdan da sessiz sedasız bir şekilde düştü.

Çağımız ne yazık ki yaygın kötülükler çağına dönüştü, ama sorun bununla sınırlı değil. Asıl sorun, iyiliğin giderek mevzi kaybetmesidir. Gazze’de yaşanan zulmün yaygınlığı ile buna tepki gösterenlerin yorgunluk göstermesi bu sözü doğrular niteliktedir. Ekranları dolduran bir yıkımı, ancak haber müddeti içinde hissetmeye çalışıyoruz. Bir saat önce yüreğimizi dağlayan Gazzeli bir çocuğun yüzü, bir saat sonra sonsuz bir dijital akışın içinde sessizce kayboluyor.

Oysa değişen ekran görüntüleri, bombaların sesini kısmıyor. Çocukları bağrına alan toprak hâlâ aynı toprak… Gökyüzündeki uçak homurtuları ile bomba sesleri kulakları sağır etmeye devam ediyor… Anneler, aynı acıyla yavrularının ardından gözyaşı döküyor…

Değişen ne........

© Doğruhaber