Kurban Bayramı’nın dördüncü günüydü...

Gökyüzünde bayram sabahlarının o tanıdık huzuru vardı. Evlerde et kokusu, sofralarda bereket, çocukların yüzünde tebessüm… Anneler dua ediyor, babalar kurbanların hikmetini anlatıyordu.

Yeryüzü, Hz. İbrahim’in teslimiyetini Hz. Hacer’in tevekkülünü ve Hz İsmail’in adanmışlığını konuşuyordu…

Ama Diyarbakır’ın bir sokağında, insanlık kendi utancını yazıyordu.

Henüz on altı yaşında bir genç… Elinde silah değil; bir yetimin duası ve umudu vardı.

Omzunda kin değil; muhtaçların emaneti vardı.

O gün Yasin Börü, Kurban Bayramı’nın ruhunu taşıyordu aslında… Bir lokmayı paylaşmanın, bir garibin kapısını çalmanın, bir annenin duasını almanın derdindeydi.

Belki de bu yüzden adı, sıradan bir ölümün değil; adanmışlığın adı oldu.

Çünkü bazı insanlar yaşarken anlaşılmaz… Ama toprağa düştüklerinde, aslında neyi temsil ettikleri ortaya çıkar.

Yasin… Bu çağın İsmail’ce teslim oluşuydu.

Hz. İsmail nasıl ki Rabbine adanmış bir yüreğin sembolüyse, Yasin de ümmetin yetimlerine........

© Doğruhaber