Gazaptan kaçmanın yolu rahmete koşmak ve Hak için yaşamaktır
Nepal’de yaşanan sel felaketi…
Bir anda taşan sular…
Evlerini, sevdiklerini, hatıralarını kaybeden insanlar…
Dün sağlam görünen yapıların bugün çamura karışması…
İnsan, böylesi kıyamet sahnelerini aratmayan felaketler karşısında ister istemez durup derin bir tefekküre dalıyor ve kalbi daralıyor.
Ve kendisine şu soruyu soruyor:
Biz gerçekten ne kadar güçlüyüz?
Ya da biz ne kadar güvendeyiz?
Ve gayri ihtiyari şu sözler dökülür dillerden ve titreyen yüreklerden,
“Ey Rabbimiz Gazabından Rahmetine sığınırız!”
Bir anda gökyüzünden inen yağmurla, taşan bir nehirle, yerinden oynayan bir toprak parçasıyla bütün hesaplarımızın altüst olabileceğini yeniden görüyoruz.
Elbette hiçbir felaketin ardından, kesin bir dille, “Bu Allah’ın şu topluma gönderdiği gazaptır” deme hakkına sahip değiliz. Gaybın bilgisi yerin ve göğün sahibi olan Rabbimize aittir. Bir musibet; kimi zaman bir imtihan, kimi zaman bir ikaz, kimi zaman günahlara kefaret, kimi zaman derecelerin yükselmesine vesile olabilir.
Ancak felaketler karşısında hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam etmek de mümine yakışmaz.
Çünkü Kur’an bize geçmiş kavimlerin kıssalarını sadece tarih bilgisi olsun diye anlatmaz.
“And olsun ki onların kıssalarında akıl sahipleri için ibretler vardır.” (Yûsuf: 111)
Öyleyse yaşanan her büyük hadisenin ardından bir müminin ilk yapması gereken; başkasının günahını saymak değil, önce kendi nefsini hesaba çekmektir.
“Bu olay bana ne söylüyor?”
“Ben Rabbime karşı hangi hâl üzereyim?”
“Hayatımda Allah’ın rızasını kaybetmeme sebep olacak neler var?”
Asıl ibret, felaketi sadece başkalarının başına gelen bir hadise olarak izlemek değil; o........
