Muhalefet partisinin il başkanı elindeki kâğıdı büzerek bir top gibi odanın diğer ucuna attı ama öyle bir atıştı ki, taş olsa duvarı delerdi. Bu fırlattığı kaçıncı listeydi bilmiyordu. Artık işin içinden çıkamıyor, Seçim Kuruluna listeyi teslim süresi de gittikçe daralıyordu. Birkaç saat sonra zaman dolacaktı. Liste dediğin de üç kişiydi. İlk ikisi belli, üçüncü ismi bulmak mümkün değildi.

İl Başkanı Hasan Bey bugünü atlatırsa her günü atlatacağına o kadar inanmıştı ki, ama önce bugün atlatılmalıydı. Onlara kim olduğunu göstermeliydi.

Kazanılmayacak bir liste için şehrin ileri gelenleri birbirini yemeye başlamıştı. Herkes o listede kendi adını görmek istiyordu. “Görseniz ne olacak be, görseniz ne olacak” diye sesli düşündü ama sanki odada birine bağırıyor gibiydi. Hasan Bey kendi kendine konuşmayı sürdürdü “Sanki bugüne kadar bir mebus çıkarmışız da”.

İlla da “bizden birisinin adı olsun” diye tutturanların sayısı 500’ü geçmişti. Mebus sayısı ise üçtü.

Küçük bir partiydi, adı büyüktü ama kendisi küçüktü. Her seferinde “bu defa bir vekil garanti” derlerdi ama kendileri de buna inanmazdı. Vatandaş da kendilerini mahcup etmemiş, hiç vekil vermemişti!

Hasan Bey her yönetim kurulunda yakınırdı; “Vatandaş kazanana oy veriyordu, kazandırana oy veriyordu. Onlar ne kazanıyordu ne de kazandırıyordu. Halk niye oy versindi?”

Ama şimdi bunu düşünmenin zamanı değildi. Eğer Seçim Kuruluna listeyi vermezse partinin geleceği tehlikeye girer, genel başkandan bir ton fırça yer, il başkanlığı da elinden kayıp giderdi. Kendisine baskı yapanlardan birinin adı olsa, diğerinin olmayacak. Yine rahat etmeyecekti. Yukarıya tükürse bıyıktı, aşağıda da sakal vardı. Gerçi Hasan Bey’in sakalı yoktu ama atasözüne karşı mı gelecekti, haşa!

Hem eşine ne diyecekti, “bir il başkanlığında kalmayı bile beceremedin, sünepe!” Aklına gelince yüzünü ekşitti. Bir kâğıt daha buruşturup attı ve o anda karar verdi; Kapıdan ilk girenin adını listeye yazacak, Seçim Kuruluna ulaştıracak, bu sıkıntıdan kurtulacaktı. Nasıl olsa yüzde bir bile oy almıyorlardı. Listede kimin adının olduğunun ne önemi vardı. Aşiretler mi, onlara da bir bahane bulurdu “genel başkan yazmış” derdi. Derdi de İnşallah inanırlardı.

O ara kapı çaldı. “Gir” dedi Hasan Bey istemeye istemeye, “girrr” diye de uzattı bıkmışçasına.

Yine bir aşiret mensubu gelecek, “listede bizden bir isim olacak, mutlaka olacak. Olmazsa gayri sen düşün” diye tehdit edecekti. Hasan Bey de tehdide boyun eğecek göz yoktu. Ters bir laf söyleyecekti ve olanlar olacaktı. Zaten dün gelen aşiret reisiyle az daha kavgaya tutuşacaktı, kendisini zor tuttu. Adam resmen tehdit ediyordu: “İlla listede benim oğlumun adı olacak” diye.

Neyse ki içeriye bir aşiret mensubu girmedi. Hatta........

© Diriliş Postası