Slovak sinemasının dikkat çeken isimlerinden Tereza Nvotova’nın, prömiyerini Venedik Film Festivali’nde gerçekleştiren, Altın Portakal ödüllü _Father_ vizyondaki yerini aldı. Daha önce _The Nightsiren_ ile _Filthy_ gibi çalışmalarıyla toplumsal travmalar ve bireysel özgürlük temalarını cesur bir dille işleyen Nvotova, psikolojik dram türündeki 102 dakikalık bu filminde, yönetmenlik yetkinliğini olgun bir seviyeye taşıyor.

Bir ailenin yaşamının merkezindeki en değerli varlıklarını, yani çocuklarını kaybetmeleriyle başlayan derin boşluğu ve bu trajedinin ardından gelen çözülüşü konu alan _Father_, yas sürecinin sadece bireysel bir acı değil, aynı zamanda aile fertlerinin birbirine karşı yabancılaşmasıyla nasıl bir içsel savaşa dönüştüğünü detaylıca işliyor. Ebeveynlerin, kaybın getirdiği suçluluk duygusuyla baş etme yöntemleri, birbirlerinden uzaklaşmaları ve trajedinin yarattığı görünmez duvarlar, filmin atmosferini domine ediyor. İzleyiciyi bu kederli evin içine hapseden yönetmen, ölümün sadece bir yokluk değil, geride kalanların hayatını yeniden şekillendiren bir varlık olduğunu kanıtlıyor.

Gerçek bir olaydan uyarlanan _Father_, anlatısal açıdan birtakım problemli noktalar barındırıyor. Özellikle mahkeme sahnesi ve diğer bazı sekanslar, anlatının duygusal ritmine hizmet etmekten ziyade, seyirciyi hikâyeden koparan yapay duraklar gibi. Senaryoda ucu açık bırakılan pek çok düğüm ve belirsizlikler, filmin dramatik gücünü zayıflatıyor. Sürprizli veya alışılmadık bir yapı sunmaktansa, yoğun bir yas atmosferi kurmaya odaklanan metin,........

© Diriliş Postası