"Oyunculuk bir meydan okuma değil; kendini açabilmek, hatta çoğu zaman kendini aşabilmektir. İnsanın fiziksel, psikolojik ve sosyolojik tüm kalıplarının dışına çıkarak hem kendini hem de canlandırdığı karakteri keşfetme çabasıdır."

Öyle oyuncular vardır ki yer aldıkları hikâyenin türü ya da ölçeği ne olursa olsun beyazperdede göründükleri ilk andan itibaren izleyicide büyük bir güven duygusu yaratırlar. Onların varlığı, işin rengini ve derinliğini değiştirerek projenin bütününe ayrı bir prestij kazandırır. Yukarıdaki sözlerin sahibi, Türk sineması ve televizyonunun nevi şahsına münhasır, güçlü aktörlerinden Mehmet Usta; işte bu nadir oyunculuk kumaşına sahip isimlerden. Beden dilinde doğallığa, bakışlarında sükunetle demlenmiş bir ifadeye sahip olan, sesini bir enstrüman gibi kullanabilen Mehmet Usta’nın rolüne yaklaşımında ve karakter yaratma sürecinde, popüler kültürün şaşaasından uzak, mütevazı ve kalender bir mizaç var. Oyunculuğu şöhret basamağı değil, hakikat ve insanı anlama zanaatı olarak gören bu arifane duruş, aktörün ekrandaki aurasına da doğrudan yansıyor.

Usta’nın canlandırdığı karakterlerin ortak paydasına baktığımızda hep aynı özgün çizgiyi görürüz: Hayatın tam içinden, bizden biri ama bir o kadar da içinde fırtınalar kopan, gizemli ve girift figürler… Türk televizyonunun mihenk taşlarından Ekmek Teknesi’nde canlandırdığı ‘Ölü’ karakteri, sözü azaltıp hali öne çıkaran, tek bir bakışıyla mahalleye yön veren vakur duruşuyla hafızalara kazındı. Oyuncunun, karakterin iç dünyasına kattığı kişisel dokunuşlar, onu kısa sürede ekranın unutulmaz ikonlarından birine dönüştürdü. Geniş kitlelerin sevgilisi haline gelen Bez Bebek dizisindeki ‘Şoker’ rolüyle son derece özgün bir tiplemeye imza atan oyuncunun, absürt mizahın kültlerinden Leyla ile Mecnun’da hikâyeyi renklendiren ‘Kamil’ performansı ise bir ekran klasiği oldu.

Dram ile komedi arasındaki sınırları zahmetsizce aşabilen Usta’nın bu başarısı, oyunculuk yelpazesinin sadece bir yüzüydü elbette. Son........

© Diriliş Postası