Bart Layton imzasını taşıyan Crime 101 Türk izleyicisi ile buluştu. Layton, belgesel estetiğini kurmaca sinemanın dokusuyla harmanlamadaki maharetini The Imposter ve American Animals filmlerinde kanıtlamış bir isim olarak, Crime 101 ile çıtayı daha ileri bir noktaya taşıyor.

Türün klişelerine teslim olmak yerine, Don Winslow’un yarattığı suç dünyasını titizlikle beyazperdeye aktaran yönetmen, geleneksel bir kedi-fare oyununu alıp, onu psikolojik bir satranç müsabakasına dönüştürüyor. Layton, büyük bütçeli Hollywood yapımlarının görkemini bağımsız sinemanın karakter odaklı derinliğiyle harmanlayarak, izleyiciyi aksiyonun bir parçası kılan, özenli bir suç dramasına imza atıyor.

Kaliforniya sahil şeridinde gerçekleşen ve yıllardır çözülemeyen; polisin ‘sıradan’ ya da ‘kartel işi’ diyerek geçiştirdiği son derece profesyonelce gerçekleştirilmiş mücevher soygunlarına odaklanan Crime101’de dedektif Lou Lubesnick, hırsızlıkların arkasında tek bir kişinin, kendi koyduğu kurallara sıkı sıkıya bağlı, iz bırakmayan usta bir hırsızın olduğundan şüphelenmektedir. Kimsenin yaralanmadığı, şiddet görmediği, hiçbir kanıtın bırakılmadığı bu kusursuz operasyonlar zinciri, hırsızın son bir büyük iş için planlarını masaya yatırmasıyla çatırdar. Lubesnick’in sezgileri ile hırsızın disiplini arasındaki ince çizgide ilerleyen film, kişisel hırsların ve geçmişin gölgelerinin bu kusursuz planı nasıl yavaş yavaş aşındırdığını hikayeliyor.

Yönetmenin suç anlatılarına yaklaşımı hala gözlemci bir soğukkanlılık taşısa da bu kez dramatik gerilimle kurduğu ilişki çok daha bilinçli. Modern bir noir atmosferini, sert ve özlü bir anlatımla inşa eden senaryo, suçun soğuk disiplini ile insan tabiatının karmaşıklığını, sözcükleri fazlaca israf etmeden, duru ama sürükleyici bir şekilde yansıtıyor. Bununla birlikte, düğüm kısmının sonuna doğru hikâyenin bazı yan karakterler üzerinden genişlemesi, anlatının odağını hafifçe dağıtmıyor değil. Ancak bir suç filminden beklenen ağır ve ağdalı........

© Diriliş Postası