Ünlü sosyolog Émile Durkheim, toplumların ortak bir umutsuzluğa sürüklenmesini ve kuralsızlaşmasını ifade eden "anomi" kavramını ortaya atarak aslında “kolektif depresyon”un sosyolojik temelini atmıştır.

Yine Kai Erikson, “Kolektif Travma”yı 1976 yılında yazdığı Everything in Its Path (Yolundaki Her Şey) kitabında, büyük felaketlerin ardından sadece bireylerin değil, tüm topluluğun klinik olarak nasıl bir depresyon ve travma yaşadığını formüle eden ilk sosyologlardandır.

Bu zeminden bakıldığında, son yaşanan pandemi ve savaşlar tüm dünya toplumlarında belli oranda bir “geleceksizlik sendromu” meydana getirdi ve bu, en çok da genç kuşakları vurdu; ne yazık ki.

“Çabanın anlamsızlığı” duygusuyla gelişen ve mücadeleden “sessizce istifa” eden insanlar ve gençler oldu, oluyor.

Yapılan bilimsel çalışmalar bir defa daha gösterdi ki, büyük afetlerden sonra meydana gelen travma ve umutsuzluklar toplumlarda dayanışma ve güven duygularını artırmadığı gibi ahlaki ve vicdani yönleri de daha kuvvetli hale getirmiyor.

Merhamet duygularını beslemediği gibi, bütün bunların tersine........

© Diriliş Postası