Başarısız okul hayatı ile daha fazla kırılgan hâle gelen bir adam... Almanca biliyor ve bu yüzden üniversiteyi bitiremiyor. Sahi mi? Küçük bir gülümseme belirmedi değil. Çeviri yapmaktan derslerine vakit ayıramamış... Adı “Colonna...”

Karışık bir konu… İhtimaller üzerinden sonuç almaya çalışanlar, gerçeklerden habersiz olanlar, bir ölüm ve medyanın iç yüzü… “Umberto Eco”nun son romanı olma özelliği de taşıyan “Sıfır Sayı”, geçmişte yaşanmış pek çok olaya el atıyor. Özellikle gladyo vurgusu çok tanıdık gelecek.

6 Haziran 1992 Cumartesi saat 8’in anlatıldığı ilk bölüme daha sonra yeniden geleceğiz. Başta kurguyla ilişkilendiremediğimiz bu bölümdeki gizem çözülüyor diyebiliriz. Diğer bölümler aynı yılın nisan ve mayıs aylarını anlatıyor. Anlatıcı Colonna... Bu nedenle onsuz hiçbir sahne yok.

“Bassaydık böyle olurdu”

Ortada hiç çıkmayacak bir gazete var ve sanki çıkacakmış gibi personel çalıştırıyor. Adı “Yarın...” Eski haberlere hiç bakılmadığı ve görülmediği taraflarından bakmayı ilke edinmiş ve adından da anlaşılacağı üzere yarından haber veren bir gazete... Fiziksel olarak atmadığı manşeti, hazırlamadığı dosyayı baskı aracı olarak kullanan bir patronun emrinde birkaç kişi... Gazetenin kurulma fikri olayların ve kurgunun başlangıcı aynı zamanda: “Bassaydık böyle olurdu” diyen patron, muhataplarını bu yolla köşeye sıkıştırma niyetinde. Ve bu hayali gazeteden 12 sıfır sayı çıkarılacak... Bir de sigorta var: Simei’nin kitabı... İşler yolunda gitmezse...

Bu arada haberler gazete patronu “Vimercate”ye zarar vermemeli ve onun başını belaya sokmamalı. Bunun için bazı konular pas geçilip bazı isimlere dokunulmayacak. Bu hep........

© Diriliş Postası