“Terörsüz Türkiye” sürecinde artık işin en hassas yerine geliyoruz. Silah bırakmak, örgütün tasfiyesini ilan etmek ve hukuki çerçeveyi oluşturmak işin görünen tarafıydı. Bundan sonra devletin önüne insanlar, dosyalar, geçmişler ve bağlantılar gelecek. Kim gerçekten örgütten kopmuş, kim silahı bırakmış ama örgütsel aidiyetini sürdürüyor, kim Türkiye Cumhuriyeti’nin hukuk düzeni içinde yeni bir hayat kurmak istiyor, kim ise yalnızca yöntem değiştiriyor? Asıl mesele budur.

Ben bütün tartışmayı tek bir cümlede topluyorum: Kalaşnikof gider, yerine rozet gelir mi?

Çünkü bir terör örgütü sadece elindeki silahtan ibaret değildir. Kadrosu vardır, hiyerarşisi vardır, finans ağı, propaganda mekanizması, uluslararası bağlantıları ve yıllar içinde oluşmuş bir örgütsel hafızası vardır. Siz yalnızca silahı ortadan kaldırır ama bu mekanizmayı olduğu gibi bırakırsanız terörü bitirmiş olmazsınız; sadece yöntemini değiştirmiş olursunuz. Dağ kadrosu iner, şehir kadrosuna dönüşür. Silahlı hücre kapanır, dernek açılır. Üniforma çıkar, takım elbise giyilir. Kalaşnikof gider, yerine rozet gelir.

Türkiye’nin ihtiyacı “silahsız PKK” değildir. Türkiye’nin ihtiyacı PKK’nın bütün örgütsel yapısıyla sona ermesidir. Çünkü silahsız bir örgüt hâlâ örgüttür. Hiyerarşisi, finansmanı, kadroları ve talimat zinciri devam ediyorsa yalnızca silahın ortadan kalkmış olması sorunu çözmez.

Bu nedenle geri dönüşler başladığında devletin her dosyaya ayrı ayrı bakması gerekir. Örgüte katılmış fakat hiçbir silahlı eyleme karışmamış biriyle, yıllarca silahlı kadro içinde faaliyet yürütmüş bir örgüt yöneticisini aynı kategoriye koyamazsınız. Hukuk kişiye, fiile, suça ve delile bakar. Ancak burada yalnızca geçmiş de yeterli değildir. Devlet geleceğe de bakmak zorundadır. O kişi örgütle ilişkisini gerçekten bitirmiş midir? Başka bir yapılanmaya aktarılacak mıdır? Bir belediyede, dernekte veya siyasi organizasyonda........

© Diriliş Postası