3 Eylül 2006… İstanbul’un göbeğinde, İsmailağa Camii’nde yüzlerce insanın bulunduğu bir sabah vakti. Bayram Ali Öztürk, sohbetinin ardından dua ederken yanına yaklaşan Mustafa Erdal tarafından kalbinden bıçaklandı. Öztürk kaldırıldığı hastanede hayatını kaybetti. Saldırgan ise birkaç dakika içinde caminin içinde öldürüldü. İşin bu kısmında tartışma yok..

Fakat yirmi yıl sonra hâlâ cevaplanmayı bekleyen soru başka: Mustafa Erdal neden öldürdü, onu bu cinayete götüren bağlantılar var mıydı, varsa kimlerdi?

İşte Türkiye’nin artık bu sorudan kaçmaması gerekiyor.

Çünkü faili olay yerinde belli olan bir cinayetin, arka planının yirmi yıl boyunca tartışmalı kalması, sıradan bir soruşturma hikâyesi değildir.

O sabah aslında iki insan öldü. Bayram Ali Öztürk bıçaklandı. Onu bıçaklayan Mustafa Erdal da olay yerinde öldürüldü. Üstelik ilk saatlerde Erdal’ın başını mihraba ya da minbere vurarak öldüğü yönünde bilgiler ortaya çıktı. Daha sonra Adli Tıp incelemesi, ölümün genel beden travmasına bağlı yaygın iç kanama sonucu meydana geldiğini ortaya koydu; soruşturma da linç iddiası üzerinden ilerledi.

Bu ayrıntı bugün çok daha önemli.

Çünkü cinayetin görünen failinin birkaç dakika içerisinde ölmesi, cinayetin muhtemel arka planını aydınlatabilecek en önemli bilgi kaynağının da ortadan kalkması anlamına geliyordu.

Mustafa Erdal konuşamadı.

Kimlerle görüştüğünü anlatamadı.

Neden Bayram Ali Öztürk’ü seçtiğini açıklayamadı.

Bir yönlendirme olup olmadığını söyleyemedi.

Ve Türkiye, geriye kalan parçaları birleştirmek zorunda kaldı.

2006'nın sonunda yapılan kriminal incelemelerde olay yerindeki saç, kan ve diğer biyolojik materyaller üzerinde 13 ayrı kişiye ait DNA tespit edildiği, olay günü camide bulunan yaklaşık 200 kişinin örnekleriyle karşılaştırma yapılmasının planlandığı dönemin basınına yansıdı. Aynı haberlerde soruşturmanın tanık anlatımlarındaki sorunlar nedeniyle güçlük yaşadığı da aktarılıyordu.

Yani karşımızdaki dosya hiçbir zaman yalnızca “bir adam geldi, hocayı bıçakladı, mesele........

© Diriliş Postası