Bir adam pencerenin önünde duruyor. Kamera bekliyor. Adam dışarı bakıyor. Kamera hâlâ bekliyor. Perde hafifçe kıpırdıyor. Bir süre sonra sahne bitiyor. Bazen o bekleyişte bir insanın bütün hayatını hissederiz. Bazen de yalnızca perdenin kıpırdadığını görürüz. İkisini birbirinden ayırabilmek gerekir.

Sinemada hızın yüzeysellikle, yavaşlığın ise derinlikle eş tutulduğu kolay bir düşünce var. Hızlı kurgunun seyirciyi oyaladığı, uzun planın ise düşündürdüğü kabul ediliyor. Oysa bir sahnenin ne kadar sürdüğü, bize ne kadar şey anlattığının ölçüsü değildir. Üç saniyelik bir bakış insanın içine yerleşebilir. Beş dakikalık bir sessizlik hiçbir yere ulaşmayabilir.

Elbette sinemanın acele etmemeye ihtiyacı var. Bir karakterin........

© Diriliş Postası