Suriye sahasında yaşananlar artık geçici bir başlıkla açıklanabilecek bir safhayı çoktan aşmıştır. Ortada duran tablo, kısa süreli bir güvenlik sorununun ötesinde devlet düzeninin ne kadar önemli olduğunu ortaya koyan bir sınamadır. Türkiye’nin son yıllarda ısrarla altını çizdiği mesele tam olarak buraya işaret etmektedir. Suriye dosyası, taktik hamlelerle idare edilecek bir alan olmaktan çıkmış, bölgesel düzenin hangi esaslar üzerine kurulacağı sorusunu merkeze taşımıştır.

PKK/PYD yapılanması bu tartışmanın merkezine bilinçli biçimde yerleştirilmiştir. Sahadaki otorite boşluğu, bu örgüte yalnızca silahlı hareket alanı açmamış, aynı zamanda uluslararası meşruiyet üretme imkânı da sağlamıştır. “Yerel ortak”, “saha gücü” ve “denge unsuru” gibi kavramlarla parlatılan bu yapı, Suriye’de toparlanmayı hızlandıran bir unsurdan daha ziyade parçalanmayı tetikleyen bir kaldıraç işlevi görmüştür. Türkiye’nin itirazı, salt güvenlik hassasiyetiyle sınırlı okunamaz. Ankara, bu projenin Suriye’yi ayağa kaldırmayacağını, yönetilemeyen alanlar üreteceğini erken dönemde fark etmiştir.

Burada gözden kaçırılmaması gereken temel bir gerçek bulunuyor. PKK/PYD çizgisi, devlet düzeninden beslenmeyip aksine belirsizlikten güç devşirmektedir. Merkezî otoritenin güç kazanmasıyla bu tür yapıların hareket alanını daralmaktadır. Bu nedenle örgüt, Suriye’de düzen ve huzur fikrine mesafeli durmaktadır. Türkiye ise sahadaki adımlarını düzen kurma hedefi etrafında şekillendirmektedir. Askerî operasyonların ardından siyasi dilin öne çıkması, bu tercihin bilinçli........

© Dikgazete.com