Sünepelik; sessiz, sakin veya mütevazı olmak değildir. Sünepelik, insanın şahsiyetini ortaya koyması gereken yerde silikleşmesi, hakkını savunması gereken yerde geri çekilmesi, “hayır” demesi gereken yerde boyun eğmesi ve iradesini başkalarının eline bırakmasıdır. Her yumuşak huylu insan sünepe değildir; aksine bazen vakar, insanın sesini yükseltmeden güçlü durabilmesidir. Sünepelik ise vakardan değil, irade zafiyetinden doğar.

Sünepe adam genellikle kavga çıkarmaz; fakat bunun sebebi her zaman ahlâkının güzelliği değildir. Bazen çatışmaktan korkar, bazen kaybetmekten çekinir, bazen insanlar kendisine kızmasın diye doğru bildiğini söyleyemez. Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi şahsiyetini tüketir. Sonunda çevresinde çok insan bulunabilir ama kendisine ait belirgin bir duruş kalmaz. Oysa insanın şahsiyeti biraz da “hayır” diyebildiği yerde belli olur. Her şeye “evet” demek nezaket değildir. Her söyleneni kabul etmek uyumluluk değildir. Haksızlık karşısında susmak sabır değildir. Korkuyu tevekkül, acizliği tevazu, şahsiyetsizliği hoşgörü diye

isimlendirmek kavramları birbirine karıştırmaktır.İslâm'ın istediği insan tipi de silik bir insan değildir. Kur'an mümini şahsiyet sahibi, adalet karşısında sağlam ve gerektiğinde hakkı söyleyebilen bir insan olarak tarif eder; “Ey iman edenler! Kendinizin, anne babanızın ve yakınlarınızın aleyhine bile olsa adaleti titizlikle ayakta tutun.” (Nisâ,135) Böyle bir emir, iradesiz insanlarla yerine getirilemez. Çünkü adalet bazen bedel ödemeyi, doğruyu söylemek bazen yalnız kalmayı gerektirir.

Sünepe adamın en önemli problemlerinden biri, huzur ile teslimiyeti birbirine karıştırmasıdır. Evinde huzur bozulmasın diye yanlışlara ses çıkarmaz. İşyerinde konumu sarsılmasın diye haksızlığa itiraz........

© Denge