İtiraz etmek; çoğu zaman yanlış anlaşılır. İnsanlar itirazı; karşı çıkmakla, eleştiriyi; yıkmakla, farklı düşünmeyi ise; düşmanlıkla eş tutmaktadır. Oysa hakikatin olduğu yerde itiraz kaçınılmazdır. Çünkü hakikat, durağan değil; arayışla, sorgulamayla, müzakereyle diri kalan bir değerdir. Fakat burada asıl sorun;, itirazın kendisi değil, itirazın üslubu ve niyetidir. İşte bu noktada “tenkit” dediğimiz o ince, zarif, ölçülü ve ahlâklı duruş ortaya çıkmaktadır.

Tenkit; hakikati savunurken insanı incitmemektir. Doğruyu söylerken karşıdakini yok saymamaktır. Eleştirirken küçümsememek, uyarırken aşağılamamaktır. Çünkü insan, sadece aklıyla değil; kalbiyle de duyar, hisseder ve karar verir. Kırılan bir kalp, en doğru sözü bile reddeder. Bu yüzden hakikati taşırken, onu taşıyan dilin de temiz olması gerekir. Zira kirli bir kapta sunulan en saf su bile içilmez.

Bugün toplumda en büyük problemlerden biri, üslubun söylenen gerçeğin önüne geçmesidir. İnsanlar ne söylendiğine değil, nasıl söylendiğine bakmaktadır. Bağıran, sertleşen, öfkeyle konuşan kişi; haklı bile olsa haksız duruma düşmektedir. Çünkü öfke, gerçeğin sesini bastırır. Kibir, doğrunun önüne geçer. İnsanı ikna eden sadece bilgi değil; aynı zamanda nezaket, vakar ve samimiyettir.

İtibar;........

© Denge