Wouke van Scherrenburg

Wouke van Scherrenburg

ExtraAlle artikelenColumns

Ondanks dat je als handbeller binnenkort wordt uitgelachen, heb ik geen oren naar oortjes

Een paar jaar geleden schreef ik over de opkomst van oortjes: oortjes in oren.

In die tijd was ik als binnenstadbewoner gewend aan mensen die op straat hardop hele gesprekken met zichzelf voerden. Aan het uiterlijk zag je dat psychotische geesten iets creëerden om eenzaamheid te bestrijden: een schizofreen is nooit alleen.

Toen begonnen haastig door de stad benende mannen in driedelig pak ook ineens tegen niemand in het bijzonder te spreken. Het duurde even voor ik het doorhad: bijna onzichtbare James Bond-oortjes.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Algemeen.

Op dit moment onderzoeken wij de belangstelling van onze lezers voor de regio sportmeldingen.Bedankt voor je medewerking.

Pff, dacht ik. Zakenmensen die interessant doen en nadrukkelijk om zich heen kijken: zie mij handsfree bellen, als uitsloverige jochies die ineens zonder handen fietsen als ze populaire meiden passeren.

Inmiddels hebben meer en meer mensen oortjes in. Het went niet

Inmiddels hebben meer en meer mensen oortjes in. Het went niet

Inmiddels hebben meer en meer mensen oortjes in. Het went niet. Nog steeds denk ik, als een pratende alleenloper me in het voorbijgaan aankijkt: die heeft het tegen mij. O nee, oortjes.

De telefoon in de hand........

© de Gelderlander