RegioAlle artikelenWijzigArnhem

Misschien komt het door mensen zoals ik dat ik zelden goede doelen in de stad zie

‘Mag ik u wat vragen? Vindt u het ook zo erg voor de kinderen in oorlog? Zou u deze kinderen willen helpen?’

Hebben de goede doelen het opgegeven? Kan aan mij liggen, maar als binnenstadbewoner beland ik nooit meer in dit soort conversaties.

Deze week stond er een jongen met knuffels voor het Kruidvat, donateurs te werven voor iets met dieren, waardoor ik ineens dacht: ‘goede doelen, ze bestaan nog.’

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Arnhem.

Tien, vijftien jaar geleden kon je er niet omheen, de goede doelen-jongens en meisjes in de stad. Voor die meisjes was ik nog enigszins gevoelig. Soms voerde ik lange gesprekken, waarna ik me er flauw van afmaakte, door te zeggen dat ik geen donateur werd vanwege bindingsangst. ‘Ik wil nergens aan vastzitten.’

Ik herinner me de fondsenwerver die zei dat alles draaide om bonussen en dat het een slechte dag ging worden. ‘Ik sta hier voor het Wereld Natuur Fonds. Iedereen heeft schijt aan natuur. Morgen sta ik hier voor kanker. Kanker verdient goed.’

In de tijd dat het in de binnenstad stikte van de goede doelen, begon ik ze snel af te wimpelen met stopzinnen als ‘ik ben gierig’ en ‘sorry, ik ben een slecht mens’. Andere mensen mompelden iets over de strijkstok, waaraan zogenaamd te veel geld bleef hangen. De strijkstok als knuppel om fondsenwervers verbaal van zich af te slaan.

Los van enkele eenmalige schenkingen ben ik nooit donateur geworden, ook omdat ik allergisch was voor de verbale val. De vragen waarop je wel ‘ja’ moest antwoorden, waarna de conclusie was dat je moest doneren. Het moeten, de drammerige dwang, stond me tegen.

Bindingangst, de strijkstok, de verbale val... Bovenal werd........

© de Gelderlander