Smrt jednog, svakog, bilo kog glumca je generički klikbejt u današnjem online-portal novinarstvu. Izostavljeno ime, triger na ulazak u vest, algoritamski kompanijski prihod. Tuga do neba, ali sitna para raduje čoveka.

Unatoč širokopojasnoj prijemčivosti veštačke inteligencije, usled mentalne lenjosti sadržaj se još uvek prepisuje sa Wikipedije.

I tako je Husein Čokić, poslednji akter kultnog filma nacionalne i jugoslovenske kinematografije, narednik iz filma “Marš na Drinu” Žike Mitrovića iz 1964, zapravo u ovdašnjim redakcijskim podnaslovima od četvrtka postao poznatiji po filmu „Valter brani Sarajevo“, gde igra običnu epizodu.

Lik spomenutog narednika je intermisija između mobilisanih vojnika koje su igrali nešto mlađi Čokićevi vršnjaci: Zoran Radmilović, Gidra Bojanić i Ciga Jerinić, kojima je kao nadređeni antagonizovan, i subordinacije oficirskog kadra visoke senzibilisanosti: Vladimir Popović, Aleksandar Gavrić i Ljuba Tadić, kojima je podređen.

Husein Čokić je govorom tela i mimike imao specifičnu ekspresivnost svog unutrašnjeg bića, suspregnut, nepokolebljiv i beskompromisan, namučen, osećanjem očiglednog, izražajem emotivnog.

Film koji je ga je trasirao i reditelj koji je skautovao ovakvog Čokića kao karakter bio je Branko Bauer i „Licem u Lice“ (1963).

Branko Pleša – glas koji je promenio pozorišni govor

Branko Pleša – glas koji je promenio pozorišni govor

To je prvo delo koji........

© Danas