„Socijalizam sa ljudskim likom“ glasila je svojevremeno parola kojom se u bivšoj Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji politički i državni vrh distancirao od autoritarnog komunizma sovjetskog i kineskog tipa, kada je umesto društvene pravde u tim režimima prevladao totalitarizam i diktat političko-partijskih kadrova bez ikakvog odnosa prema činjenicama, odnosno istini. Odnosno kada je to postalo opštepoznato.

To što takve parole najčešće imaju potpuno drugačiji rezultat od onog koji su njihovi autori očekivali samo je dokaz o tome koliko je socijalistička (komunistička) propaganda bila banalna, kao i uostalom svaka propaganda.

Jer banalnost je ugrađena u samu formu koja se bazira na „Hvalite me, usta moja“, pa je od nekog trenutka zapravo antipropaganda, odnosno poziv makar jednom delu društva na tihi ili glasni podsmeh.

Što se neki od nas koji smo živeli svoju mladost u tom vremenu sećaju bivše Jugoslavije sa setom govori najviše o tome koliko su putevi kojima su društva razbijene države krenula pogrešni za većinu žitelja.

U društvima koje odlikuje autoritarnost funkcija propagande (političke) je i da nas stalno podseća na to da su službe u stanju pripravnosti i da veliki brat nikad ne spava. I to skriveno značenje o svemoći službi spada u neke od laži koje se posle izvesnog vremena izližu, a ponekad postanu i predmet opšte sprdnje.

Tu, u sprdnji, nalazi se i recept za očuvanje mentalnog zdravlja, za svaki autoritarni režim jedne od najbitnijih meta.

Reč socijalizam bi bez bilo kakve potpore trebalo da u sebi sadrži ljudskost, zar ne? O ljudskom liku kapitalizma svedočimo........

© Danas