İşte bayram bitti. Bir arkadaşımın deyişiyle “Bayram sonrası hallederiz” haftası başladı.

Bu bayramda birçoğumuz en çok “Bir zamanlar sevinirdik” sözünü anımsadık. Çünkü günümüz bayramlarında çoğumuzun aklı ve gönlü; ailelerinden, sevdiklerinden ayrı düşenlerde, bilmedikleri nedenlerle hapse tıkılanlarda, muhalif oldukları için zulme uğrayanlarda, yargı eliyle haksız yere yaşamın dışına itilmeye çalışanlardaydı.

Bu bayramda da bir yanımız sofraya oturdu, öteki yanımız haber bültenlerinde asılı kaldı.

Ekonomi çıkmazda. Bir annenin pazarda domates seçerken yaşadıkları, bir babanın cebindeki bozuklukları sayarkenki utancı, bir çocuğun “Bu bayram harçlık olacak mı?” diye soramayıp susması... En çok rastlanandı.

Ve emperyalist güçten, çılgın, hastalıklı beyinlerden aldığı güçle ilerleyen, çevremizi saran, yanı başımızdaki savaş... Bombaların altında çocuklar... Bir ülkede bayram sabahı, başka bir ülkede cenaze sabahına denk gelmesi...

Şiddet... Sokakta, evde, okulda, dilde. Bu bayramda da kadınlar öldürüldü, çocuklar korunamadı, adalet hiç ama hiç gelmedi.

Bu bayram, bana kutlamadan çok, olması gerekeni anımsattı: Komşunun kapısını çalıp, “İyi misin?” demeyi... Sevdiklerini arayıp “Yalnız mısın?” diye sormayı... Küskünlükleri değil, insanlığı büyütmeyi anımsattı.

Oldum olalı ben bayram sözcüğüyle vicdan sözcüğünü hep bir tuttum. Ama bu bayram gördük ki vicdan yine iktidarın yakınlarına uğramadı.

Oysa ne çok isterdim her bayramda tekrarlandığı gibi,........

© Cumhuriyet