Laiklik, siyasal ve toplumsal sistemin din ve devlet ayrılığı ilkesi, anlayışıdır. Din kurumunun siyasal ve toplumsal yaşam üzerindeki egemenliğini sınırlamayı; dinin kişisel, siyasal ve maddi bir çıkar, istismar, baskı aracı olarak kullanılmasını önlemeyi amaçlar. Bu amaçla laiklik dine saygıdır, inanç özgürlüğünün güvencesidir. Dine saygısızlık, dünyevi işlerde dinin çıkar aracı olarak kullanılmasıdır.

Laiklik, ulusal devlete geçişin, ulusal egemenliğin yerleşmesinin, çağdaşlaşmanın, kalkınmanın olmazsa olmaz koşuludur.

Mustafa Kemal Paşa’nın tarihi “Büyüt Nutuk”u okuduğu CHP’nin 1927 yılındaki ikinci kurultayında cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık partinin temel ilkeleri oldu. Laiklik sözcüğü kullanılmamakla birlikte “devlet ve millet işlerinde din ve dünyayı birbirinden ayırma” bir ilke olarak belirtildi. Laiklik, devletçilik, devrimcilik ilkeleriyle birlikte partinin 1931 yılındaki kurultayında kabul edildi.

Türkiye’de tarihsel ve toplumsal nedenlerle laiklik konusunda, bazı Batı ülkelerinden farklı bir yol izlenmiş; devlet kendi yapısı içine aldığı “Diyanet İşleri Başkanlığı” kurumu ile din hizmetlerinin devlet tarafından karşılanması tercihine yönelmiştir. Bu yolla din kurumunun siyasal ve toplumsal güç olarak toplumsal yaşama egemenliği engellenmek istenmiştir. Laiklik ulusal........

© Cumhuriyet