menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Türklük ve Türk kimliği

88 0
18.10.2026

Değerli okur bugün okuyacağınız 24 Aralık 2006 günlü Hürriyet gazetesinde yayımlanmıştı. Aynı yazıyı 20 yıl sonra Cumhuriyet gazetesinde de yayımlamak zorunda kalmak bana acı vermekte.

Ahmet Yıldız’ın “Ne Mutlu Türküm Diyebilene” (İletişim Yayınları, s.66) adlı kitabından aldığım ilhamla Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun “Yaban” adlı romanından uzun bir alıntı yapacağım. Bir diyalog, Milli Mücadele sırasında Türk sözcüğünün halkta yarattığı imgeyi gözler önüne sermektedir. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra emir erinin köyüne yerleşen Türkçü bir subay, Ahmet Celal ile, köylülerden Bekir Çavuş arasında, düşman köye yaklaştığı sırada şöyle bir konuşma geçer (İletişim Yayınları, 1998, S.172-173):

[“Bir gün, Bekir Çavuş fena bakarak söyledi.

- Düşman tee İzmir’de idi, sağdan sataştılar, soldan sataştılar. Herife rahat vermediler. Buralara kadar gelmesine sebep oldular. Ne diyeyim bilmem ki, Allah sebep olanları...

Elimin tersiyle suratına bir tokat aşk etmek istedim. Fakat, kendimi tuttum. Ve ona son defa olarak, vatanın bütünlüğü hakkında bir fikir vermeye çalıştım:

- Bir Türk için İzmir ne ise Sivas odur. Diyarbakır ne ise Samsun da odur. İzmir zaptolundumu, bütün Anadolu’nun ilmiği düşmanın elinde demektir. Orası kurtulmayınca burası kurtulmaz. Bekir Çavuş sözümü kesti:

- Haydi be, sen de... Bu lafları başkasına........

© Cumhuriyet