Yani bir şey olmak zorunda olmak. Kimden öğrendim bu diyalektik buyruğu? Marx’tan mı, Sartre’dan mı? Bilemiyorum. Birinden öğrenmediysem ben mi uydurdum? Ben uydurduysam neden uydurdum, hangi gerekçe ve nedenle? Ama aferin bana!

Aslında işin doğrusu şu: Buyruğun başındaki “olmak”ı atmak ve “zorunda olmak”la yetinip onunla başlamak! Evet “zorunda olmak!” İnsan olmak zorunda olmak. Bizim ilkemiz “iyi insan olmak” ise iyi insan olmak zorunda olduğumuz içindir.

İnsan, varoluş gereği ve ahlak (etik) töresi gereği bir şey olmak, bir “öz” yaratmak zorundadır. O şey, her şeydir! Bu olmak zorunda olunan ya da olduğumuz “şey”in tek özellik ve niteliği “olumlu olmak” zorunda olmaktır!

Zorunlu olarak olmak zorunda olduğu tek şey kendi ya da kendisi olmaktır. Kendin olmadan hiçbir şey olamazsın: Yani yaptığın “şey”in kalıbına giremezsin. O kalıp kimliktir, niteliktir, özelliktir ve meslektir!

Cinsel birleşmede erkeğin sperm denen tohumu dişinin cinsel organının içinde ağzı açık bekleyen yumurtayı bulur ve onu döller ancak bu dölleme zorunlu değildir. Dölleme her şeyin tıkır tıkır yürümesine bağlıdır. Dölleme benzer bir varlığın (eşek, at, insan, memeli varlıklar türünün tamamı) oluşmasına ve var olmasına (varlık kazanmasına) yol........

© Cumhuriyet