Rasim Ozan Kütahyalı’nın ifadesini okudum. Şunu en başta söyleyeyim:

Ortada sıradan bir ifade yok. Çok belli ki profesyonelce hazırlanmış, hukuki zemini önceden düşünülmüş bir savunma metni var.

İfadenin omurgası üç temel üzerine kurulmuş:

“Ben örgüt üyesi değilim.”

“Bu paralar bana ait.”

“Ben sistemin yasadışı kısmını bilmiyordum.”

Kütahyalı’ya MASAK raporlarında geçen milyonlarca liralık para trafiği soruluyor. Yasadışı bahis ve dolandırıcılık gelirlerinin aktarıldığı iddia edilen şahıslar, şirketler ve elektronik ödeme kuruluşlarından hesabına gelen para hareketleri tek tek önüne konuyor.

2017-2020 arasında işsiz kaldığını, kredi kartı borçlarını çevirebilmek için Perpa’da kredi kartına “takla attırdığını” söylüyor.

Yani klasik yöntem...

Karttan komisyonla nakit çektirme. “Kartımdan para çekiliyordu, komisyon düşülüp bana gönderiliyordu” diyor.

Gönderen kişi ve şirketleri tanımadığını özellikle vurguluyor.

Burada kritik nokta şu:

Türkiye’de yasadışı bahis ve dolandırıcılık gelirlerinin aklanmasında kullanılan en yaygın yöntemlerden biri zaten tam olarak bu yapı.

Şirketler üzerinden alınan POS cihazları, sahte ticaret görüntüsü, gerçekte olmayan satışlar, karttan geçirilen yüksek tutarlar, katmanlaştırılan para trafiği...

Yani savcılığın baktığı şey yalnızca “Para geldi mi?” değil.

O para neden geldi? Kim gönderdi? Hangi ticari ilişkinin karşılığıydı? Ortada gerçek bir mal veya hizmet var mıydı?

Soruların merkezi burada.

Üstelik Kütahyalı’nın mal varlığı da bir gazeteci için dikkat çekici ölçüde.

İfadede yer alan bilgilere göre Rasim Ozan Kütahyalı’nın altı otomobili bulunuyor. Bunların marka ve modelleri de şöyle:

81 model klasik bir araç,

2013 model WV Caravelle,

1998 model Range Rover marka........

© Cumhuriyet