Akşamın sonunda kızlar birbirlerine sarılırken ekrana bakıp uzun süre gülümsedim.

Bazen insanın memleketiyle ilgili iyi bir şeye ihtiyacı oluyor. Fazla söze, büyük cümlelere gerek kalmadan sevineceği bir şeye…

Filenin Sultanları bunu yine yaptı.

İtalya karşısında maç boyunca gidip geldik. Bir sayı geliyor umutlanıyorsunuz, ardından oyun yeniden zorlaşıyor. Ama sahadaki kızlara baktığınızda vazgeçen kimseyi görmüyorsunuz. Birbirlerinin açığını kapatıyor, düştüklerinde ellerinden tutuyor, yeniden ayağa kalkıyorlar.

Son top yere düştüğünde Türkiye bir kez daha Avrupa şampiyonuydu.

Eda’nın yüzüne baktım, Zehra’ya, Vargas’a, Gizem’e, Hande’ye, İlkin’e…

Sevinçlerinin içinde insanı kendine çeken başka bir şey var. Birlikte mücadele eden, birbirinin başarısına sevinen bir takım görüyorsunuz.

Belki bizi bu kadar sevindirmelerinin nedeni kupalardan önce bu.

Birlikte bir şey başarılabileceğini hatırlatıyorlar.

Tribünlerde çocuklar vardı. Ellerinde bayraklarla bağıran kız çocukları… Belki yarın bir spor salonuna gidip ilk kez voleybol topuna dokunacaklar. Belki yıllar sonra içlerinden biri o formayı giyecek.

Bunu düşünmek bile güzel.

Maç bitti, kupa kaldırıldı, marş söylendi.

Sonra benim aklıma bir kelime takıldı:

Son yıllarda ne çok duyuyoruz bu kelimeyi.

Bir yere “millet” yazınca........

© Cumhuriyet